Op woensdag 19 augustus lieten we voor de laatste keer van deze vakantie het dal achter ons. Voor één keer niet te voet, maar met de kabelbaan gingen we naar het Stubaier Eisjoch, midden tussen de gletsjers van het skigebied. In de cabine hadden we een erg fijn gesprek met een plaatselijke bergwachter (een soort vrijwillige bergpolitie), onder andere over de terugtrekking van de gletsjers en over hoe intens een “bergsteiger” wel leeft. Hij vertelde ook over een ontmoeting met een arts die vertelde over het moment dat hij met pensioen ging. “Ik trok de deur van mijn praktijk met al dat dure materiaal achter me dicht en het enige dat ik kon meenemen, was datgene dat ik had beleefd,” had die gezegd. Een levensles op weg naar 3000m…

Op het menu van de dag: het vooral rustigaan doen en eventueel de Stubaier Wildspitze beklimmen. De aanloop naar die topgraat vonden we, ons in eerste instantie een weg banend door de mensenzee die bovenaan de kabelbaan in short en op sportschoenen op de gletsjer op zoek was naar een leuke dag. Bij de route op de Wildspitze die we wilden volgen stond in de gids geen aanduiding van de moeilijkheidsgraad, alleen “alpine erfahrung und tritsichheit erforderlich”. Dat pakte wel even anders uit: we stootten al snel op een stuk IIIe graads rots. Vermits we de rugzakken, met touw en al, een stukje terug hadden achtergelaten, besloten we maar om te keren. We baanden ons door het gletsjerskigebied een weg naar de Hildesheimerhütte, waar we die avond sliepen. Om toch nog maar iets te doen, deden we de nieuwe klettersteig achter de hut. Kort, maar leuk. Over de moeilijkheidsgraad kon niemand ons op voorhand iets vertellen (inclusief de huttenwirt…), maar naar eigen inschatting was het moeilijkste (korte) stukje zowat D (Oostenrijkse quotering). Over het algemeen is het waarschijnlijk een B-C klettersteig.

’s Morgens ging het om 6 uur over goed hardgevroren sneeuw en ijs richting Pfaffenjoch, Pfaffensattel en van daar verder naar de Zuckerhütl, Stubai’s hoogste berg (3500m). In ons gidsje (2006) staat dat de route over de firngraat en dan door de zuidflank niet meer wordt onderhouden en dat de klimhaken die er hier en daar zitten, niet meer worden onderhouden. “Afgeraden” stond er nog bij. Dat klopt niet meer. Deze route wordt zelfs door de gidsen meestal genomen en er zitten een paar vrij nieuwe haken in. De route is zelfs vrij goed gemarkeerd. De normaalroute (bijna helemaal over de firngraat naar de top) was zo goed als onmogelijk geworden door de terugtrekking van de onderliggende gletsjer. Het stuk door de zuidwand staat te boek als IIe graads rots. Het was voor ons een mooie klim en na het Wildspitzedebacle van gisteren de bevestiging dat IIe graad voor ons geen probleem is. De Zuckerhütl is een schitterende berg maar je moet erbijnemen dat je er niet alleen staat… De plaatselijke berggidsen slepen iedereen die een beetje in aanmerking komt en centen genoeg heeft wel naar boven… Van de Zuckerhütl ging het weer over het Pfaffensattel en direct over een geröllwand (steenslag! helm!) naar de top van de Wilder Pfaff (3458m): de 2^e grote van het Stubaital. Na alweer een schitterend topmomentje, deze keer wel alleen, klommen we de O-graat (II) af naar de Müllerhütte. Belangrijk om weten is dat de klettersteig van de Pfaffennieder naar de fernerstube niet meer bestaat! Die is voor de zoveelste keer de diepte in gegaan, wist de huttenwirt ons te vertellen. Aan de Müllerhütte kwamen we ook te weten dat ’s anderendaags vanaf ’s middags een koudefront de streek zou treffen. Dat front zou ook nog de hele zaterdag voor slecht weer zorgen… We lieten het niet aan ons hart komen en genoten met volle teugen van het schitterende uitzicht aan de (overigens wel dure) hut. We borgen wel het plan om de volgende dag de Sonklarspitz, Hohes Eis en Schwarzwandspitz te klimmen, op. In de plaats daarvan zouden we direct naar de Wilder Freiger gaan en via de Lubeckerweg afdalen naar de Sulzenauhütte.

Vrijdagochtend kondigde wat ochtendrood inderdaad de komst van het koudefront aan. Wat tempo maken dus! Deels over de gletsjer, deels over de ZW-graat (II, markeringen, zeer veel kabels) klommen we vlot naar de Wilder Freiger (3418m). De 3 grote van Stubai: we did it! Terug veilig beneden geraken was nu de missie. We klommen de ZW-graat terug een stukje af en namen dan de NW-graat (II, markeringen, sporadisch staalkabel) tot punt 3144. Verder klimmen naar de Aperer freiger was verleidelijk, maar het weer veranderde duidelijk, dus verstandig was het niet. Dus kozen we voor de verdere afdaling over de fernerstube en de Lubeckerweg naar de Sulzenauhütte. Daar kregen we nog net de tijd om te genieten van een glas Almdudler en een portie Kaiserschmarren op het terras voor de hemelsluizen voor een eerste keer opengingen. De rest van de dag genoten we dan maar volop na, lazen wat tijdschriften en speelden gezelschapsspelletjes. Het plan voor de komende dagen: op zaterdag hopelijk aan de Dresdnerhütte geraken om daar zondag bij goed weer één of meerdere klettersteigen te klimmen.

Zaterdagochtend werden we tot onze verrassing wakker met zon, goed wetende dat we nog altijd onder invloed waren van een koudefront. In plaats van “snel” naar de Dresdnerhütte te lopen, kuierden we, genietend van elke zonnestraal en met veel pauzes, langs de Wilde wasserweg tot de Sulzenaugletsjer. Pas op het Beiljoch (waar een bijzonder grote collectie steenmannen staat; we hebben er zelf nog eentje bijgebouwd J), merkten we dat het weer opnieuw de verkeerde kant opging. We daalden nog een uurtje in de mist tot aan de hut en dronken nog net als de dag voordien nog iets op het terras tot de regen kwam. Die dag kwamen trouwens nog pakken mensen bij de hut aan, variërend van wat nat tot helemaal doorweekt. Wij waren blij dat we de onweders enkel hoefden te beluisteren vanop onze matras.

De weergoden hielden zich aan de voorspelling: op zondagmorgen deed de zon hard haar best om de laatste sporen van het koudefront weg te wissen en vooral: de klettersteigen op te drogen. Op het programma: de Fernau-klettersteig (D, Oostenrijkse quotering). Het bleek een zeer leuke, afwisselende steig. De Fernau Express-klettersteig (E) lieten we voor wat ze was. D Was moeilijk genoeg voor vandaag. Na een laatste middagje op het terras van de hut, daalden we ’s namiddags af naar de auto, die zoals steeds trouw op ons stond te wachten.

We genoten de rest van de dag met volle teugen na, aten uiteraard in restaurant Pfandl en sliepen uiteraard bij “ons Maria” in het Klausnerhof. Restte ons op maandag 1000 km naar huis te rijden. 

Wat een vakantie…

Van woensdag 12 tot dinsdag 18 augustus was het tijd voor bergsport in, voor ons, één van zijn puurste vormen: een huttentocht. We liepen deze keer de Stubaier Höhenweg. Die staat bekend als zowel technisch als fysiek zwaar. Op 2 etappes na zijn ze allemaal zwart bewegwijzerd. Als je de etappes loopt zoals beschreven op http://www.stubaier-hoehenweg.at/ en je wil ook te voet naar de eerste hut en te voet terug van de laatste hut naar Neustift, dan heb je in principe 9 dagen (goed weer) nodig. Wij liepen de hele tocht op 7 dagen. Wie het extremer wil kan er in principe ook 5 van maken, maar dan heb je wel een paar heel lange dagen en kan je je zeker geen extraatjes veroorloven. 

Voor de eerste dag kozen wij om vanuit Neustift helemaal te voet via de Elferhütte naar de Innsbruckerhütte te lopen. Wie dat niet ziet zitten, kan ook de kabelbaan nemen tot net onder de Elferhütte, of de huttentaxi naar de Karalm nemen. Je knabbelt dan respectievelijk ongeveer 2 tot 4,5 uur van de effectieve staptijd af. Wie via kleine paadjes naar de Elferhütte wil, moet er wel bijnemen dat het pad zeer slecht gemarkeerd is (enkel oude markeringen en richtingssporen). Als je het vindt, heb je wel grotendeels een mooi bergpaadje dat af en toe langs de rand van een skipiste loopt, maar dan zonder het gevoel dat je door een oerlelijk skigebied loopt. We hadden lang getwijfeld over het al dan niet meenemen van onze stokken, maar waren al snel blij dat we ze beiden meehadden. Die zware rugzakken he… Van aan de Elferhütte volgden we het knappe panoramapad naar de Karalm. Van daar ging het nog een keertje omhoog tot de eindbestemming van de dag: de Innsbruckerhütte. Daar vonden we al snel een overmaatse bank die prima dienst deed als kookplek. Kwestie van de kosten wat te drukken, waren we wat eten betreft zo goed als volledig zelfvoorzienend voor de ganse tocht.

Dag 2, van de Innsbruckerhütte naar de Bremerhütte, bleek meteen de zwaarste etappe van de hele tocht. Drie keer moest er een aardig stuk geklommen worden en zo goed als de hele dag moest elke stap geconcentreerd gezet worden op technisch vrij moeilijk terrein. Behoorlijk wat staalkabels zorgden voor wat veiligheidsgevoel. Drie gedenkplaatjes op een halve kilometer afstand voor mensen die op die plekken verongelukt waren, kwamen dat veiligheidsgevoel dan weer niet echt ten goede… De schitterende uitzichten de hele dag lang compenseerden dan weer ruimschoots. Aan de Bremerhütte kregen we ’s avonds een bijzondere service: een schaap kwam de schouderbanden van Stevens rugzak aflikken… Wat de weersvoorspelling betreft, vertrouw je aan die trouwens mooie, gezellige hut misschien ook maar beter de schapen. Op de vraag naar het weer voor de volgende dag, antwoordde iemand van de hut “zoals vandaag” (=mooi weer met een paar wolkjes) maar…

… de volgende dag werden we wakker met gietende regen en zeer beperkt zicht. Tegen vertrektijd was het iets beter, maar we besloten toch maar met volledige regenkledij (broek + jas) te vertrekken. De weergoden waren ons echter toch nog gunstig gezind en na een kwartiertje stappen gingen de hemelsluizen dicht. Het werd wel nog enkele uren oppassen op natgeregend, vervaarlijk hellend gletsjerschlief en andere spekgladde toestanden. Na de passage op de Simmingjöchl werden we getrakteerd op de traverse van een ongeveer 300 m lange, vrij steile sneeuwvlek. Steven zag zijn kans om, in plaats van de traverse te doen, nog wat te zomerskiën en zo in één klap ook een heel stuk pad door een puinhelling te vermijden. Hanne was aanvankelijk wat minder enthousiast over dat plan maar skiede uiteindelijk toch maar mee. Toen we halverwege de sneeuwvlek waren, werden we opgeschrikt door een Française die hoog boven ons uitgleed bij het traverseren. Al snel werd duidelijk dat ze geen flauw idee had van hoe ze moest remmen in de sneeuw. In plaats van zich op haar buik te draaien en zich op te drukken bleef ze onverminderd snelheid maken op haar rug. De snelcursus remmen in de sneeuw die Steven haar toeschreeuwde had maar matig effect op de panikerende dame. Nummer 144 (Notruf) schoot al door onze hoofden, berekenende aan welke snelheid ze op het einde van de sneeuwvlek de rotsen in zou knallen. Net voor het zo ver was, kwam gelukkig haar beschermengel ter hulp en op één of andere manier kwam de Française toch nog op tijd tot stilstand. Ze kwam er met wat blauwe plekken en schrammen en vooral met heelwat schrik vanaf… Het steeds beter wordende weer deed ons beslissen de Nürnbergerhütte voorbij te lopen en na het middagmaal (studentenkoeken, voor onze Nederlandse lezers: overmaatste hardkecks J) door te lopen tot de Sulzenauhütte. Onder de stralende zon genoten we intens van deze schitterende overgang langs gletsjers en hun bijhorende meertjes.

Dag 4 werd een halve rustdag: we liepen slechts van de Sulzenauhütte naar de Dresdnerhütte, maar dan wel via de moeilijke variant over de Grösser trögler. Het bordje “Nur fur Geubten” aan het begin van het pad is niet overdreven. Vooral in de klim zaten een paar zeer pittige, steile passages. In de afdaling vormden lange stukken geröll dan weer de grootste moeilijkheid. Het zwaarste aan deze dag was eigenlijk de mentale instelling “dat het vandaag niet ver was”. Onze benen beantwoorden die instelling bij elke stap met de mededeling dat ze er niet bijster veel zin in hadden… Om onze energievoorraad aan te vullen, trakteerden we ons aan de Dresdnerhütte ’s namiddags dan maar op Kaiserschmarren: njammie! De Dresdnerhütte stel je je trouwens best voor als een half hotel. Ze is bereikbaar met de kabelbaan en ligt midden in een skigebied… Waarschijnlijk heb ik daarmee wel genoeg verteld… Het grootste deel van de namiddag brachten we luierend op een rotsblok door, met 2 momenten van opwinding. Eerst kregen we, bij een poging onze volgende hut te reserveren, te horen dat er geen plek meer was. In het beste geval kregen we notlager, in het andere geval werd het op de grond slapen de volgende dag… Niet echt het geweldigste vooruitzicht. Wat later kwam een reddingshelikopter aangevlogen. Niets bijzonders, tot op het moment dat hij na een rondje rond de hut van richting veranderde en recht op ons kwam aangevlogen. De piloot had een plekje op zo’n 30 m van ons uitgekozen om z’n heli neer te zetten. In reflex grepen we alles wat loslag rondom ons vast en gingen we zo plat we konden. Daarop kregen we een half uurtje de tijd om het stukje spitstechnologie van de reddingsdienst van kortbij te bekijken.

In de hoop toch een plekje op een matras te krijgen om de nacht door te brengen vertrokken we op dag 5 om 6.30 uur ’s morgens naar de Neue Regensburgerhütte. De paden die aan de Dresdnerhütte in die richting vertrekken komen trouwens niet helemaal meer overeen met die op de kaart. Er is nu bvb. wel degelijk een pad over de Eggessengraat dat doorloopt in de goede richting (volgens de kaart niet, wat tot verwarring kan leiden bij de wegwijzers aan de hut). Zowat een half uur voor de Grawagrubennieder begonnen we mensen tegen te komen uit de andere richting. Stuk voor stuk vroegen die of de etappe nog moeilijk was, de één al met meer schrik op het gezicht dan de ander. Eén tegenligger waarschuwde ons dat de afdaling van de col echt wel zeer moeilijk was. De Afdaling van Grawagrubennieder bleek wat later effectief te sleutelpassage van de hele Stubaier Höhenweg te zijn. De insteek (een zeer steil pad) viel nog wel mee, maar het geröllveld om op de (met puin bedekte) gletsjer te raken bleek niet van de poes. We passeerden verschillende groepjes wandelaars die duidelijk niet de tijd van hun leven hadden… Bang zijn wij niet geweest, daarvoor hebben we al wat te veel meegemaakt en waren de weersomstandigheden te goed. Moest het slecht weer zijn geweest, zou deze nieder ook voor ons ongewild spannend zijn geweest. De gletsjeroversteek is gemarkeerd met palen, maar die staan behoorlijk ver uit elkaar. Indien het zicht slecht zou zijn geweest, zou het vinden van het pad aan de andere kant van de gletsjer een moeilijke oriëntatieoefening zijn geworden, bovendien in technisch moeilijk terrein. Onze tip: slecht weer op Grawagrubennieder = wachten op beter in de hut…Tegen 12.45 uur bereikten we uiteindelijk de Neue Regensburgerhütte. Alle twee nog vol energie, besloten we door te lopen tot de Franz Sennhütte. Het weer was goed, de route “slechts” rood en vooral: er was slaapplaats in de hut! Uiteindelijk kwamen we iets na 18 uur bij de hut aan, moe maar heel voldaan.

Dag 6 bestond grotendeels uit het traverseren van de lange bergflank van een zijdal van het Stubaital. Over de moeilijkheidsgraad van deze etappe raken de wegwijzers het niet eens: soms staat ze zwart, soms staat ze rood gemarkeerd. Wij houden het op rood met af en toe een kort stukje zwart. Tijdens deze etappe veranderde het gesteente rond ons weer van graniet naar typische dolomietbergen. Vooral de laatste 2 uur naar de Starkenburgerhütte vonden wij heel knap. Die hut ligt trouwens zelf erg knap op een bergrug. Het uitzicht is er ronduit geweldig. Verwend door alweer een stralend zonnetje lagen we er urenlang naar de bergen te turen en te mijmeren over deze geweldige huttentocht. Almdudler was daarbij zoals steeds ons inpsirerend drankje J.

Op de laatste dag restte ons niets meer dan de afdaling naar Neustift. Wij kozen voor de variant die vertrekt over de bergrug (richting Milders – Neustift) en dat bleek een heel mooie, maar soms wel steile keuze. Tegen de middag stonden we erg voldaan terug in Neustift. De rest van de dag brachten we door met douchen, zalig lekker eten (aanrader in Neustift: restaurant Pfandl, ongelooflijk lekker!), inkopen, zalig nietsdoen en nog meer lekker eten… Tip voor een goedkoop nachtje in Neustift op een zeer authentieke boerderij, gerund door een boer en boerin zo echt als je ze maar kan krijgen: het Klausnerhof bij Maria en Friedl (www.klausnerhof.com). Zelfs het superontbijt en Maria’s moederlijke zorgen zijn in de 15 euro p.p.p.n. inbegrepen!

We hadden tijdens onze huttentocht heel knappe, vergletsjerde bergen gezien. De weersvoorspelling was goed. We hadden al het nodige klimmateriaal, de stafkaarten en de klimgids en nog steeds onze onverzadigbare berghonger… Dus werden die namiddag in Neustift op een terrasje in de stralende zon plannen gesmeed voor de apotheose van deze al o zo schitterende vakantie…
Nog een paar tips, tricks, ditjes, datjes,…

-Voor het eerst op huttentocht ? Dan is de Stubaier Höhenweg volgens ons zeker NIET de beste keuze. Zowel fysiek als technisch is het voor geoefende wandelaars bij goed weer al een hele kluif. Bij slecht weer is bergervaring zowat noodzakelijk…
-Een touw van 15m, een paar slinges en enkele (HMS-)musketons: wij sleurden ze mee en hadden ze niet nodig. Er hangt trouwens al behoorlijk veel staaldraad op de moeilijkste delen van het traject. En toch: als we route opnieuw zouden lopen, zouden we weer genoemd veiligheidsmateriaal meeslepen. Wij hadden immers het geluk bijna constant goed weer te hebben. Bij slecht weer zijn een paar passages ronduit gevaarlijk, hoe geoefend je ook bent. Weten dat je eventueel kan zekeren is voor ons dan altijd een mentale geruststelling. Bij slechte omstandigheden is er zonder touw en de kennis van wat je ermee kan doen op deze höhenweg maar één goede optie: in de hut wachten op beter weer!
-Wie vroeg in het seizoen deze route loopt, neemt best een pickel mee, alweer op voorwaarde dat je weet hoe je die moet gebruiken natuurlijk. Zelfs nu, half augustus, kwamen we nog een paar behoorlijk gevaarlijke sneeuwvlekken tegen…
-Reserveer je hut! Wij belden steeds een dag op voorhand en één keer was zelfs dat al te laat. Augustus is vakantiemaand nummer één bij de Italianen en dat hebben we geweten. Verschillende van onze hutten lagen barstensvol!
-Als je nog geen lid bent van een bergvereniging, word het dan! Je slaapt zo veel goedkoper dat je op een paar dagen je lidmaatschap terugverdiend hebt. Dan zwijgen we nog over verzekering en zo (een gewone hospitalisatieverzekering dekt je reddingskosten in de bergen NIET!).

Foto’s

Zoals gewoonlijk zaten we deze zomer alweer 2 periodes op intersoc in Sankt Moritz. Deze keer waren we allebei wandelgids, dus we hebben heel vaak de beentjes kunnen strekken.

We zagen heel veel bekenden terug, met wie we ons ontzettend geamuseerd hebben! Ook nieuwe mensen leerden we alweer kennen, deze bleven iets minder lang waardoor we hen niet zo goed leerden kennen.

Op de wisseldag tussen de twee periodes door hebben we Piz Murtel en Piz Corvatsch beklommen die in de buurt van het bovenstation van de Corvatschbahn liggen. Het weer werkte die dag niet zo goed mee, maar het sloeg pas echt om toen we alweer beneden stonden te wachten op de bus.

De tweede periode is Hanne eens goed ziek geworden, gelukkig was dit er na een dag platte rust uit. Maar enkele dagen later mocht ze nog eens langsgaan bij de dokter, deze keer met een oorontsteking, gelukkig waren haar laatste dagen enkel lichte wandelingen. Ondanks deze tegenslagen werd het toch een hele toffe vakantie met leuke herinneringen aan zwembandjes, trapjes in de disco, rééébuuus en onze stand-up-comedian natuurlijk!

Deze keer geen foto’s… ons toestel werkte wel, maar we moesten teveel op ons kaart kijken

Daags na onze CI-cursus vertrokken we vanuit het langzaamaan minder wit wordende Vent naar onze volgende bestemming: Pontresina (Zwitserland). Op het programma: een paar dagen doen waar we zin in hadden! Uitvalsbasis: camping Plauns, vlakbij het Berninamassief, die we al kenden van vorig jaar. De sneeuwstorm van zaterdag had plaats gemaakt voor schitterend zomerweer en een aangename 20°. Een plekje voor de tent was snel gevonden en de rest van de dag hebben we niets anders gedaan dan genieten van de zon op onze snuit, nagenieten van de CI-avonturen en plannen voor de komende dagen. Zaaaalig! 

Vorig jaar werd gewerkt aan een nieuwe klettersteig in Pontresina zelf (La Resgia) en dus waren we uiteraard benieuwd. Maandag, alweer in het zonnetje, hebben we ons erg geamuseerd op deze steig. Met een moeilijkheidsgraad K3-K4 (op een schaal van 5) vonden we deze eigenlijk een stuk leuker dan die van Piz Trovat (K2) in de buurt. Piz Trovat doe je vooral om te genieten van het uitzicht op het Berninamassief of als initiatie, La Resgia doe je vooral voor het sportieve. We maakten er nog een klein dagtochtje van door verder (over paden) te klimmen naar de Paradisohütte om dan via Alp Languard weer af te dalen naar Pontresina.

Goed weer voor zeker 2 dagen en net een cursus sneeuw en ijs achter de kiezen: tijd om onze grenzen wat te verleggen en al wat we leerden wat in te oefenen. Het doel: op 2 dagen vanop de camping (1850m) naar Piz Palü (3902m) en ook helemaal te voet terug. Slapen zouden we doen in Berghaus Diavolezza, over halfweg de klim. Na een avond opzoek- en inpakwerk konden we bijna de slaap niet vatten.

Onze eerste dag werd een ‘rustige aanloopdag’. Via het brede pad naar de Morteratsch-gletsjertong begonnen we aan onze dag. Eenmaal op de tong aangekomen verbaasden we ons van de achteruitgang van de gletsjer: vorig jaar zag hij er heel wat groter uit! Na een korte klim op bergschoenen besloten we toch onze stijgijzers aan te trekken; we liepen langs, over en door de vele spleten en verzakkingen tot voorbij de samenvloeiing met de tong van de Pers-gletsjer. Daar klommen we boven op Isla Pers. We kruisten daar een Intersoc-groep de bezig was met de gletsjerafdaling. Gelukkig konden wij nog even genieten van de rust… Na een middagpauze op te top van Isla Pers in het zonnetje, daalden we af naar de Pers-gletsjer. Deze stoken we over in de richting van Haus Diavolezza. Door het schitterende weer was de bovenste laag van de gletsjer heel week geworden waardoor we verschillende malen met onze voeten in het water stonden. Na onze gletsjeroversteek konden we beginnen aan de laatste lastige klim door de morene naar boven en via het rotsblokken en deels sneeuwbedekt pad naar Haus Diavolezza. We kwamen daar vrij vroeg aan dus placeerden we ons op het terras in de zon. Nadat we ons installeerde in het lager, namen we onze vriesdroogmaaltijden mee naar buiten om in het zonnetje ons avondeten te verorberen. Toen Steven een liter heet water bestelde, meldden ze ons doodleuk dat ze dit niet hebben… Gelukkig was er een heel vriendelijke vrouw in de kiosk die ons hiermee verder wou helpen. Nagenietend en uitkijkend naar de volgende dag, kropen we op tijd in ons bed.

Iets na drie ging de wekker af, jammergenoeg lagen we beiden al wakker door hele vriendelijke mensen die reeds voor ons opstonden en gewoon het licht aanstaken om zich aan te kleden en hun rugzak te maken. Om halfvier stond het ontbijt ons op te wachten. We kregen warme chocomelk!!! Hanne ging helemaal uit haar dak Hoewel het nog heel vroeg was gingen er toch 3 vlotjes binnen (en het waren Caotina’s *yummie*). Tegen vier uur stonden we klaar om te vertrekken. Heel veel kleren aan en petzl-lampjes op ons hoofd… Niets kon ons nog tegenhouden!

Het eerste uur van de normaalroute was een processie van dansende hoofdlampjes in het donker. Grote delen van wat normaal een pad naar Fuorcla Trovat is (de plek waar je de gletsjer opgaat) waren nog sneeuwbedekt, waardoor het een paar keer traverseren was op steile sneeuwhellingen. Misschien nog een geluk dat we in het donker niet zagen hoe diep en steil die hellingen dalwaarts gingen (al wisten we het nog wel, we hadden er vorig jaar al eens gelopen). Rond een uur of 5, aan fuorcla Trovat, werden we getrakteerd op een langzame, schitterende zonsopkomst. Tijd voor de stijgijzers (al is het op het eerste deel van de gletsjer niet echt nodig) en het inbinden. De normaalroute steekt eerst bijna vlak de persgletsjer over, om zich vervolgens tussen de ijsbreuken door een weg omhoog te zoeken. Technisch is er niets aan, ’t is enkel wat uitkijken voor de spleten. Na weer een kort vlak stukje gaat het dan wel steeds steiler omhoog, tot je op de graat uitkomt die naar de oosttop leidt. Daar aangekomen namen we even de tijd om te genieten van het ochtendlicht en de blik op de Italiaanse kant van Palü. Tot onze verrassing bleken we een zeer gemiddeld cordé. We hadden eigenlijk verwacht aan de trage kant te zijn tussen al die geroutineerde alpinisten, maar dat was dus niet het geval.

Op de graat naar de oosttop begon het echte werk. Het touw werd ingekort: we liepen nu vlak bij elkaar en Steven nam een paar touwlussen in de hand. Theorie achter deze methode: als iemand langs de ene kant van de graat valt, springt de tweede langs de andere kant… De graat werd smaller en smaller om uiteindelijk geen halve meter breed meer te zijn. Uiteindelijk bereikten we zonder veel problemen de oosttop, een twintigtal meter lager de echte, de middentop. Over de graat tussen oost- en middentop hadden we vooraf nogal wat gelezen: van waarschuwingen dat hij toch wel echt scherp was tot mensen die schreven dat ze in hun leven nog nooit zo bang waren geweest als op die graat… Doodsbang zijn we niet geweest, maar we begrijpen die laatste categorie mensen wel… Dertig centimeter, meer heb je niet. Links een kilometer diepte, rechts van het zelfde. Stijgijzertje voor stijgijzertje en vooral niet naar beneden kijken is de boodschap… Om 8 u. 50 was het zo ver: de top van Piz Palü, oftewel 3900 en iets meter. Een ander koppel haalde de top net na ons: ideaal om van elkaar wat topfoto’s te maken.

Even kamperen op de top zat er niet in. Er begon ondanks het vroege uur al een behoorlijk föhnwindje te staan, met windstoten. En die graat, daar moesten we uiteraard nog eens over… Net de oosttop voorbij, werden we overvallen door een windhoosje waarbij we als reflex alletwee plat tegen de graat gingen. Een Zwitserse gids, een stukje lager aan het klimmen met een paar klanten, zag ons vanuit zijn standpunt gewoon verdwijnen en dacht een paar seconden lang dat we de berg waren afgewaaid… Een kort babbeltje in het Engels later was iedereen weer gerustgesteld (over de klanten van de gids zijn we niet zeker, die moesten de graat nog op…). We daalden aan een behoorlijk tempo verder af door de zachter wordende sneeuw om dan net onder de ijsbreuken de normaalroute te verlaten. Niks te kabelbaan voor ons, helemaal tot in het dal stappen was het plan. We traverseerden onder de machtige peilers van Palü door naar Isla Pers, aten op dit rotseilandje ons middagmaal op en daalden dan even over rots terug naar de samenvloeiing van de Pers- en Morteratschgletsjer. Restte ons nog de afdaling over de Morteratschgletsjer en het pad naar de camping, waar we serieus snelheid op maakten denkend aan chips, limonade en vrije voeten. Na 12 en een half uur, 1900 hoogtemeters positief(in onze afdaling zijn we nog een paar keer terug een stuk gestegen) en 3000 hoogtemeters negatief, ploften we met een nieuw soort voldoening in onze campingstoeltjes. Het werd een rustige, nagenietende avond met zicht op onze verovering van de dag: Piz Palü, we did it!

The day after werd Pontresina geteisterd door een stevig föhnstormpje, waarbij we uit voorzorg toch maar regelmatig de stormlijnen van de tent controleerden. Aangezien we boven toch maar weggeblazen zouden worden en onze lichamen wel wat rust konden gebruiken, deden we die dag dan maar helemaal niets. Op vrijdag begonnen we aan een nieuw hoofdstukje vakantie: gidsen voor Intersoc in Sankt Moritz.

Foto-impressies:

Na een fijne kennismaking met onze 4 medecursisten en een onverwacht lekkere maaltijd de avond voordien, vertrokken we op zaterdagmorgen 11 juli vanuit Vent voor onze cursus CI sneeuw en ijs. Niet onder leiding van Mario zoals gepland, maar van de immer sympathieke en rustige gids Herman. Dag 1 werd een rustige aanloopdag: een stukje met de zetellift en dan via de Breslauerhütte via een prachtig pad naar de Vernagthütte. Tussendoor stopte Herman af en toe voor een uitlegje over ditjes en datjes. Dat we een stuk van die dag in de regen liepen (het went wel in Oostenrijk), hebben we Moeder Natuur weer al lang vergeven. 

Op dag 2 stond de overschrijding van de 3 Guslarspitzen (3126m) op het programma. Dat tochtje had zowat alles wat een alpinist kan tegenkomen: gewoon pad, morenen, fikse klauterpassages in de wand, stukjes graat en een stuk gletsjer. Op die gletsjer deden we remoefeningen in de sneeuw. Een erg geslaagde dag met een mix van genieten en leren. Voor zo ver we het nog niet hadden gevoeld van op de eerste avond, bleek het trouwens erg goed te klikken binnen ons groepje. ’s Avonds in de hut werd het dan ook weer heel gezellig, zoals alle daaropvolgende dagen eigenlijk.

Afscheid van Herman, vanaf nu zou Alfred Flür ons op sleeptouw nemen. Net terug van Californië, waar hij uiteraard was gaan klimmen, leerde hij ons wat klimmen in de klimtuin achter de hut. Dat was voor ons twee een onverwachte meevaller. Toen de rest van de groep het zo wel stilaan had gezien, had Alfred voor ons nog een wat langere route 4+, 5- klaar, die we beiden op onze bergschoenen uitklommen. Misschien moeten we in België toch ook maar eens wat gaan klimmen. Maar ja, een mens heeft al zo weinig tijd in zijn vakantie :p

Dag 4 was vooral… nat! ’s Morgens hadden we net wat oefeningen met stijgijzers, ijsboren en het bouwen van vaste punten achter de kiezen toen het begon te onweren. Terug naar de hut dus, waar de immer gemotiveerde Alfred ons dan maar met wat theorielesjes braaf hield. Eén keer nat zijn vonden we niet genoeg, dus op een (kort) droog momentje in de namiddag trokken we terug naar buiten voor wat abseiloefeningen op allerlei manieren.

Dag 5 beloofde schitterend weer en dat kregen we ook. Op het menu: Wildspitze (3770m). Vanuit de Vernagthütte is dat toch wel een heel eind. ’s Morgens maakten we onmiddellijk kennis met de gevolgen van een (te) warme nacht: doordat het niet had gevroren, stroomden de gletsjerbeken die we overmoesten al behoorlijk hard en was het de hele tijd uitkijken om niet weg te zakken in diepe gletsjerleem. Bij het opklimmen van de gletsjer splitsen we ons in 2 touwgroepen. Wat daarna volgde was één en al genieten van de witte wereld rondom ons, de zonsopkomst, mekaars gezelschap en zoveel meer. De topgraat bleek nog een stevige kluif met iets te veel volk naar onze zin en een glibberige mix van natte rots, modder, sneeuw en ijs. Op de terugweg leerden we nog een dode man bouwen. Uiteindelijk stonden we na 11 en een half uur moe maar o zo voldaan terug aan de hut. Klein minpuntje: ons fototoestel begaf het net na de Wildspitze, waardoor we een pak Kauntertalfoto’s en alle CI-foto’s tot dan kwijtspeelden.

De Fluchtkogel, reddingsoefeningen en overgang naar het Brandenburgerhaus: het programma voor dag 6. Het weer had daar niet zo een zin in. Na het Obere Guslarjoch besloot Alfred de Fluchtkogel te laten voor wat hij was. In een behoorlijk stormpje deden we wel nog wat reddingsoefeningen. Hanne verdween vrijwillig in een windkolk en werd er met de seilrolle weer uitgetrokken. Zowat op het moment dat we Alfreds geroep door de storm niet meer konden verstaan, maakten we ook kennis met het fenomeen van de zingende pickel. Scary… Vol gas richting Brandenburger Haus dan maar. Na wat soep, warme chocomelk en andere opwarmers trok het weer zowaar weer even open en beseften pas dan op wat voor een schitterende plek we eigenlijk terechtgekomen waren. Het Brandenburger Haus (3272m) wordt omgeven door een voor deze tijd immense ijs- en sneeuwvlakte. We trokken terug naar buiten en genoten met volle teugen van het schouwspel, als 7 “wijzen” op een bankje naast elkaar. Alfred en stilzitten, dat gaat niet goed samen, dus heeft hij intussen eventjes het hele terras sneeuwvrij gemaakt. De volgende dag beloofde stormachtig te worden, dus het werd spannend afwachten…

Stormachtig, zo zou je onze laatste cursusdag echt wel kunnen omschrijven. Wij kunnen vanaf nu echt wel zeggen dat we het fenomeen wettersturtz persoonlijk in alle hevigheid hebben meegemaakt… Alfred, die de dag voordien netjes met kompas had uitgepeild waar we naartoe moesten, besloot het er toch maar op te wagen. Alle kleren die we hadden gingen aan, de zware deur van onze veilige hut ging open en we doken de witte hel in. Niet voor lang: na amper 5 minuten, nauwelijks 50m opgeschoten, maakten we rechtsomkeer. Het was ploeteren door de sneeuw tot onze middel, onze brillen waren al vol sneeuw gewaaid en de sneeuw- en ijsdeeltjes die ons gezicht teisterden, waren beter dan elke scrubbing… Alfred had er nog niet genoeg van en zou alleen het eerste baken op de gletsjer gaan zoeken. Wij wachtten, nog volledig aangekleed, even af. Na een paar minuten kwam een witte man door de deur, haalde het ijs van zijn wimpers, neus en mond en nam de wijze beslissing om een paar uur af te wachten. Bij poging nummer 2, tegen de middag aan, was de storm net dat tikje minder krachtig dat ons toeliet er door te raken. Het werd een op zijn zachtst gezegd avontuurlijke afdaling naar Vent, met een halve meter verse sneeuw en dat op soms steile wanden waar we over moesten traverseren. Uiteindelijk raakten we tegen een uur of 7 ’s avonds in het witte Vent, waar we zowaar een privé-kamer kregen in Haus Eberhard. Bij gebrek aan kamers kregen we immers de… sauna, waar voor ons snel een bed werd in elkaar gevezen.

Onze CI vonden we samengevat een schitterende cursus. We hebben er heel erg van genoten, met dank aan Gea, Henk, Esmé, Monique, Herman en Alfred (in order of appereance). De organisatie was zeer professioneel: van de eerste tot de laatste minuut was alles erg goed geregeld. De sfeer was daarentegen dan weer heel gemoedelijk. Zes gemotiveerde, toffe “bergminded” mensen, een goeie NKBV-organisatie, 2 supersympathieke, geduldige berggidsen en al bij al best goed weer: dé mix voor een schitterend stukje vakantie!

Ditjes en datjes:
- Onze cursus werd ook een taalcursus… Een greep uit onze nieuwe woordenschat: tuttebollen (wat vanalles doen), uitbuiken (het eten “wat laten zakken”), iets handen en voeten geven (plannen uitvoeren),… en ons Duits zou er ook wat op vooruit gegaan moeten zijn (we merken hier echter nog niet veel van)
- De Vernagthütte is bijna een hotel. Een dieselgenerator zorgt voor elektriciteit. Er is warm stromend water en het eten is er (zelfs voor ons, moeilijke eters) heel lekker.
- In het algemeen: vorig jaar Franse berghutten, dit jaar enkel Oostenrijkse: die laatste zijn toch wel doorgaans van een ander (hoger) niveau op alle vlakken (sfeer, eten, voorzieningen).
- Zeer fijn, niet duur adresje in Vent om een nachtje te slapen: Haus Eberhard.

Enkele beelden (van na de mysterieuze crash van het fototoestel):