Sankt-Moritz (slot) en gletsjertrekking

Intussen zijn we terug thuis, een verwoede poging aan het doen om ons Belgenlandje terug gewoon te worden… Terugblikkend was onze hele zomer ronduit geweldig, wat onze acclimatisatie hier niet bepaald bevordert Tegelijk zijn we al volop plannetjes aan het maken voor de winter en volgend jaar. De bergen laten ons niet los… Financieel hangt veel af van wat er met ons autootje gebeurt (zie eerder). Daar weten we volgende week meer over.

Ook onze tweede Intersoc-periode was heel tof. Hanne had 2 prettig gestoorde medemoni’s. Voeg daar haar eigen prettig-gestoordgehalte bij en je kan je voorstellen dat het plezant was bij de teeny’s! Steven liep bijna enkel dagtochten, een hele aanpassing na het vele halve dagwerk van de vorige periode. Erg vond hij dat helemaal niet: alle dagen boterhammekes in de buurt van 3000 m en veel stevige stappers in zijn kielzog die hun best deden om geïnteresseerd te lijken in zijn uitlegskes Fysiek was het naar het einde van de periode toe wel stilaan genoeg, nog een geluk dat de fysieke conditie van gewapend beton was!

De sfeer buiten onze job was in deze tweede periode opperbest, een stuk beter dan in de eerste eigenlijk. Met dank aan Greetie, Gini, Elkie, Sigi en alle anderen die voor de ambiance en de fijne avondjes zorgden!

We hadden goed weer gevraagd op 21/8, de dag na ons intersoccen, en dat hebben we ook gekregen! Met dank aan iedereen die eens aan ons gedacht heeft! We zijn die dag namelijk op gletsjertrekking geweest: een hele dag in cordée op het ijs met een Zwitserse berggids. We troffen het met onze gids: Werner was een heel gepassioneerde en relatief trage gids, waardoor we maximaal konden genieten van het gletsjerlandschap. Voor wie de streek kent: we trokken vanop Diavolezza over de Persgletsjer naar een rotskam (Fortezzagraat) tussen de gletsjers. Daarop klommen we tot Gemsfreiheit, waar we middagpauze hielden. Daarna traverseerden we onder Piz Palü naar de normaalroute naar die top, om die te volgen tot Fuorcla Trovat, van waar het over de rotsen terugging naar Diavolezza. Ons laatste uur op het ijs was eigenlijk al vrij laat op de dag (14u – 15u) en dat liet de gletsjer ons graag weten… Het begon met Steven die door een ijsbrug zakte en tot zijn knieën in het gletsjerwater eronder stond. Wat later deed de gids beter: die zakte, gelukkig maar met één been, door een sneeuwbrug over een gletsjerkloof. Hij wist er gelukkig niet in te vallen. Een Italiaan die mee was met ons cordée, bleek op het einde van de tocht (gelukkig voor ons pas dan) niet geweldig geacclimatiseerd te zijn: hij werd hoogteziek en gooide er net nadat we het ijs af waren zijn hele maaginhoud uit… Enfin, voor ons was het een ronduit schitterende ervaring. Dit jaar onder Piz Palü door, volgend jaar erop? Wie weet…

Klik op de foto’s voor een grotere versie!

Over de met puin bezaaide rechterkant van de Persgletsjer, met Piz Palü op de achtergrond

Werner, onze gids, moest Hanne vastbinden om te zorgen dat ze niet wegliep!

Hanne, ingebonden

Genieten…

In de buurt van Gemsfreiheit, met een ander zicht op Palü

Steven, thuis…

Gletsjermolen. De foto bedriegt, we spreken over een serieus gat!

Na veel pogingen lukte het onze later hoogtezieke Italiaan toch deze foto te maken :)

St-Moritz

Al eventjes geleden dat jullie nog iets van ons hoorden…

Hier is alles ok. Onze 2^e periode is ingegaan. Dat betekent dat wij afscheid hebben moeten nemen van oude bekenden (Tina, Karen, Kevin, An, Ann, Johan en nog vele anderen). Ook hebben wij afscheid moeten nemen van de nieuwe mensen die we pas hebben leren kennen (de deeeeerde peeeersooooooooooon (Sarah dus), Ria, Jeroen, Johan en nog heel vele anderen).

De voorbije periode was druk, véél volk! Heel mooi weer (af en toe viel er een regenbui ’s avonds). Hele mooie wandelingen en tochten, veel toffe mensen en kinderen, tijdens de foute fuiven dingen we goed fout,… Kortom: alles was in orde.

 

Met de teeny’s heb ik enkele dagtochten gedaan in een fantastische bergomgeving, ook speelden we veel spelletjes en ambeteerden de teeny’s me soms… Maar dat is wel normaal zeker . Ik moest hele vele groetjes doen van Laure aan Daphne (Laure was het meisje van het roze-wolk-mopje).

Steven had maar 1 dagtocht op het programma staan. Voor de rest had hij redelijk wat dagwandelingen en namiddagtochten. Dat wil dus zeggen dat hij soms vrijaf had. Hij deed ook een gletsjerafdaling van de Pers- en Morteratsch-gletsjer (zie foto’s).

 

Veel kan niet gezegd worden in woorden. Intersoc moet je gewoon beleven. Maar om toch wat sfeer mee te geven volgen enkele foto’s later.

 

 

 

 

Tussenstop Aussois – Pontresina

Sinds gisteren zijn we in St. Moritz (Zwitserland), waar we zullen intersoccen tot 20 augustus. Een greepje uit wat we meemaakten tussen onze trektocht en nu:

 

-Kwestie van onze grenzen te verleggen probeerden we in Aussois (waar we na het trekken nog 2 dagen bleven) een via ferrata van het niveau TD (= très difficile). Aangezien we dit bericht kunnen typen, zijn we er nog levend afgeraakt ook! Fysiek was hij inderdaad zwaar, maar technisch hadden we allebei het gevoel al moeilijkere passages gehad te hebben. Voor de cijfertjes: in deze via (Les rois mages) zat o.a. de langste via ferrata-passerelle van de wereld (83 m)!

 

-Italië, op weg van Frankrijk naar Zwitserland. Auto A wil links afslaan en stopt. Auto B, die erachter rijdt, stopt ook. Wij (auto C) stoppen ook. Auto D, de auto achter ons, had echter niet veel zin in stoppen en knalde dan maar stevig in ons achterwerk. Zo hevig dat wij tot tegen auto B schoven en dus lekker gesandwiched werden… Wij gelukkig alle2 ongeschonden, wat niet kan gezegd worden van onze auto… Rijtechnisch werd hij een paar uur later OK verklaard door een Renault-garage in de buurt, maar aan de carrosserie is er overal wel wat. Hopelijk geen perte totale, maar dat weten we pas als we terugzijn in België. Dit voorval resulteerde ook in de zwaarste sport die we deze zomer al deden: verzekeringspapieren invullen met Italianen. Noch de politie, noch de andere betrokkenen in het ongeval spraken ook maar één woord Engels of wat dan ook buiten Italiaans. In tegendeel, we werden er meermaals op gewezen dat we in Italië waren en dus maar Italiaans moesten praten. Vanzelfsprekend toch! Man man man… Enfin, geen zorgen: wij niet gewond, met de auto zullen we wel in België raken. Hopelijk zijn het niet de laatste 1000 km van ons auto’ke…

 

-Pontresina, Zwitserland. Om wat te bekomen van ons ongeval zijn we de dag erna een via ferrata gaan klimmen op 3100 m hoogte J Ronduit schitterend uitzicht, puur genieten. De via zelf was zo makkelijk dat Steven af en toe eens op de rots naast de ijzertjes klom, kwestie van het wat boeiender te maken (wel nog goed gezekerd hoor). Het “hoog in de bergen-gevoel” werd wel wat verminderd door het grote aantal mensen dat in de buurt rondliep, het gevolg van een uniek uitzicht en een sterk marketingbureau dat er voor gezorgd heeft dat je geen stap moet zetten (bus of trein + kabelbaan) om op die hoogte te raken. Na een relatief rustdagje met een korte wandeling brachten we ons laatste vrije dagje voor St. Moritz door op de mountainbike. Puur crossen deze keer, zowel op als af dus en het moet gezegd: Hanne maakt vooruitgang! Sterk bevorderende factor daarin: op de mountainbike verandert Hanne in een ik-sterf-nog-liever-dan-dat-ik-deze-helling-niet-opraak-beest J

 

P.S.-je voor dit bericht: bid met ons mee voor goed weer op 21 augustus. We hebben dat echt nodig! Als jullie braaf zijn, verklappen we binnenkort misschien wel waarom

Via Ferrata: Les Rois Mages

Via Ferrata: Les Rois Mages

Die lieve Italianen toch…

Via Ferrata: Piz Trovat

Op de MTB