Galtür: toerskistage

Aanvankelijk stond voor deze periode een trip naar Noorwegen en Zweden gepland. We waren echter alletwee toe aan een trekkingbreak na 8 maanden Andes. Onder andere daarom beslisten we het plan Scandinavië maar wat in de koelkast te stoppen. In de plaats daarvan beslisten we wat meer tijd te besteden aan die andere bergsport waar we wild van zijn: skiën. Nu we eens niet gebonden zijn aan schoolvakanties, leek het ons het ideale moment voor een cursus toerskiën, een bergsport waar we nog niet van proefden. Het werd uiteindelijk een cursus van een week in het Oostenrijkse Galtür, georganiseerd door de Oostenrijkse Alpenvereniging OeAV.

Zondag 13 maart
Bij aankomst in Galtür ontmoeten we de mensen waar we een weekje mee zullen optrekken: Michaël en Tarina, een jong Oostenrijks “bergminded” koppel, Peter, een wat oudere zakenman en Hannes, onze gids. Het Duits van Michaël en Tarina begrijpen we goed, dat van onze gids valt wel mee. Peters Duits verstaan zal een hele week lang een moeilijke oefening blijven… Hannes heeft al voor ons beslist dat we niet per ski naar de hut trekken, maar met de sneeuwkat. We vinden het enigszins jammer dat we de keuze niet krijgen. Anderzijds kan ons lichaam het extra dagje rust wel gebruiken.

De Jamtalhütte,onze uitvalsbasis voor komende week, kan je niet echt een hut meer noemen. Het is een modern Alpien opleidingscentrum met alle electronica die je ook in het dal kan vinden. Desondanks hangt er nog wel wat “Hütte-sfeer”.

Maandag 14 maart
Het weer is goed, maar het sneeuwdek is dat allerminst. Door de harde wind van de vorige dagen is het niet bepaald prettig skiën. Klagen doen we niet. Zoals een gids ons ooit zei: op cursus is er geen slecht weer, enkel goed en interessant weer. Interessant zijn de omstandigheden zeker. We leren meteen een pak bij over verschillende soorten sneeuw en hun invloed op het lawinegevaar. Veel stukken theorie kennen we al uit vorige cursussen, maar opfrissing kan nooit kwaad. Hannes’ aanpak is ook erg praktijkgericht, exact wat we zochten. De steeds sterke föhn-wind met bijhorende wolken rond de graten doen ons wat sneller terugkeren dan voorzien. In de buurt van de hut doen we nog een oefening op het zoeken van LVS’n (Pieps, ARVA’s). Enige tegenvaller van de dag: het skiën is echt hel. Niet alleen het sneeuwdek, maar ook en vooral ons gedateerd en slecht zittend huurmateriaal bezorgen ons heelwat werk om weer beneden te raken. Vooral Hanne komt na het gevecht met de ski’s helemaal uitgeteld aan in de hut.

Dinsdag 15 maart
Vandaag trekken we naar de Gamspitze. Bij het eerste deel van de tocht door het Jamtal lopen we samen met tientallen andere toerskiërs. We krijgen even het gevoel waar we zo een hekel aan hebben: allemaal mooi samen in het rijtje naar boven. Gelukkig zijn we de enigen die vandaag de Gamspitze als doel hebben, dus eens de routes op de gletsjer splitsen, zijn we plots alleen. We bereiken allen de top (3114m), waar we ons weer verzoenen met de magnifiek witte bergwereld rondom ons. Hannes bestookt ons weer met een massa tips en prikkelt regelmatig onze hersenen door ons zelf gevaren te doen inschatten. De sneeuw ligt wat beter in dit dal en we raken een stukje makkelijker beneden dan gisteren. Dat we onze ski’s en schoenen zaterdag met veel plezier zullen terugbrengen naar de winkel, is echter wel al duidelijk.

In de klimzaal van de hut leert Hannes ons later op de dag de seilrolle maken, een manier om een in een gletsjerspleet getuimelde makker weer naar boven te halen. We leren dit nu voor de derde maal en voor de derde maal op een verschillende manier… We tonen Hannes de manieren die we eerder leerden en dat levert een boeiende discussie op. Hannes toont zijn geduld, zoals het hoort voor een berggids, door ons lang te laten oefenen.

Woensdag 16 maart
De luchtdruk is bezig aan een stevige duik en bevestigt daarmee het niet al te fraaie weerbericht. We beslissen toch te vertrekken. Hannes vertelt ons niet waar we naartoe gaan en terwijl het weer merkbaar verslechtert voelt het stijgen wat als tijdvulling. Halverwege naar één of andere pas volgt de voorspelbare beslissing: omkeren. De sneeuwmantel is een skihel: bij elke bocht breken we door de bruchharsch 10 cm diep de sneeuw in. We skiën niet, we sukkelen naar beneden. Zelfs Tarina, een gediplomeerde Oostenrijkse skilerares, heeft alle moeite om recht te blijven. Een goeie en ludieke oefening op LVS-zoeken maakt weer wat goed. De sfeer in ons groepje is echt wel dik in orde. Later in namiddag laat Hannes ons in de klimzaal seilrolles bouwen tot we het bijna met onze ogen dicht kunnen.

Donderdag 17 maart
Het sneeuwt behoorlijk hard, maar de wind valt mee. Een erg interessante dag voor de inschatting van het lawinegevaar. Hannes laat ons zelf een veilige route zoeken. Peter, toe aan een dagje rust, is niet mee. Na een uurtje stijgen vinden we een ideale, nagenoeg loodrechte wand om de seilrolle in de praktijk te oefenen. Hannes wil dat we het houden van een val in en de redding uit een gletsjerspleet zo waarheidsgetrouw mogelijk oefenen. Dat wil ook zeggen dat iemand van ons zich echt laat vallen in de “spleet”. Steven is het eerste slachtoffer. Best eng om jezelf opzettelijk een afgrond in te skiën… Michaël en Tarina houden de val echter voorbeeldig en trekken hem er een tijdje later netjes uit. Hannes toont weer eens zijn geduld: bijna 2 uur lang blijven we oefenen, voortdurend wisselend van rol.  Het verse pak sneeuw zorgt voor veel aangenamer terugskiën naar de hut, al blijft ons materiaal “Scheisse”.

Tegen de avond staat het zelf prusikken uit een spleet op het menu. Dat doen we weer in de klimzaal, terwijl het buiten hard blijft sneeuwen.

Vrijdag 18 maart
‘s Nachts is het hard gaan waaien. De massa verse sneeuw is met andere woorden al stevig verplaatst. De kammen rond de hut zijn opnieuw afgeblazen. Geulen en andere terreinvormen liggen dus vol lawinegevaarlijke triebschnee. Het lawinebericht van de dag verrast ons niet: het gevaar staat op 4 op een schaal van 5. We blijven vlakbij de hut op niet-gevaarlijke plekken van waar we de flanken rondom ons bestuderen. We leren ook in dit soort losse  sneeuw een behoorlijk stevig anker (voor spaltenbergung) maken en graven sneeuwprofielen. Hannes leert ons truukjes om de verschillende soorten sneeuwlagen te herkennen en hieruit conclusies te trekken. We leren ook een paar eenvoudige en snelle tests om bij deze sneeuwomstandigheden het lokale lawingevaar beter in te schatten. We graven ook schuifblokken, die Michaël probleemloos lostrapt. Dat het lawinegevaar vandaag veel te hoog is voor een echte toer, daar hoef je ons niet meer van te overtuigen. Een verloren dag is het, dankzij de heel leerrijke omstandigheden, allerminst. In de klimzaal leren we nog de Munchhausen-techniek om al prussikkend over een overhangende luifel te raken.

Zaterdag 19 maart
We skiën een half uurtje naar het dal, meteen het einde van een cursusweek die een mix was van nuttige herhalingen en veel nieuwe kennis. Vooral op vlak van lawinekunde leerden we, dankzij de wisselende omstandigheden, veel bij. Het toerskiën op zich heeft ons voorlopig niet gebeten. De reden is waarschijnlijk vrij eenvoudig: we hebben geen seconde vertrouwen gehad in onze veel te los zittende schoenen en pensioensgerechtigde huurski’s.

Foto’s

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

CI-cursus sneeuw & ijs Vernagthütte

Na een fijne kennismaking met onze 4 medecursisten en een onverwacht lekkere maaltijd de avond voordien, vertrokken we op zaterdagmorgen 11 juli vanuit Vent voor onze cursus CI sneeuw en ijs. Niet onder leiding van Mario zoals gepland, maar van de immer sympathieke en rustige gids Herman. Dag 1 werd een rustige aanloopdag: een stukje met de zetellift en dan via de Breslauerhütte via een prachtig pad naar de Vernagthütte. Tussendoor stopte Herman af en toe voor een uitlegje over ditjes en datjes. Dat we een stuk van die dag in de regen liepen (het went wel in Oostenrijk), hebben we Moeder Natuur weer al lang vergeven. 

Op dag 2 stond de overschrijding van de 3 Guslarspitzen (3126m) op het programma. Dat tochtje had zowat alles wat een alpinist kan tegenkomen: gewoon pad, morenen, fikse klauterpassages in de wand, stukjes graat en een stuk gletsjer. Op die gletsjer deden we remoefeningen in de sneeuw. Een erg geslaagde dag met een mix van genieten en leren. Voor zo ver we het nog niet hadden gevoeld van op de eerste avond, bleek het trouwens erg goed te klikken binnen ons groepje. ’s Avonds in de hut werd het dan ook weer heel gezellig, zoals alle daaropvolgende dagen eigenlijk.

Afscheid van Herman, vanaf nu zou Alfred Flür ons op sleeptouw nemen. Net terug van Californië, waar hij uiteraard was gaan klimmen, leerde hij ons wat klimmen in de klimtuin achter de hut. Dat was voor ons twee een onverwachte meevaller. Toen de rest van de groep het zo wel stilaan had gezien, had Alfred voor ons nog een wat langere route 4+, 5- klaar, die we beiden op onze bergschoenen uitklommen. Misschien moeten we in België toch ook maar eens wat gaan klimmen. Maar ja, een mens heeft al zo weinig tijd in zijn vakantie :p

Dag 4 was vooral… nat! ’s Morgens hadden we net wat oefeningen met stijgijzers, ijsboren en het bouwen van vaste punten achter de kiezen toen het begon te onweren. Terug naar de hut dus, waar de immer gemotiveerde Alfred ons dan maar met wat theorielesjes braaf hield. Eén keer nat zijn vonden we niet genoeg, dus op een (kort) droog momentje in de namiddag trokken we terug naar buiten voor wat abseiloefeningen op allerlei manieren.

Dag 5 beloofde schitterend weer en dat kregen we ook. Op het menu: Wildspitze (3770m). Vanuit de Vernagthütte is dat toch wel een heel eind. ’s Morgens maakten we onmiddellijk kennis met de gevolgen van een (te) warme nacht: doordat het niet had gevroren, stroomden de gletsjerbeken die we overmoesten al behoorlijk hard en was het de hele tijd uitkijken om niet weg te zakken in diepe gletsjerleem. Bij het opklimmen van de gletsjer splitsen we ons in 2 touwgroepen. Wat daarna volgde was één en al genieten van de witte wereld rondom ons, de zonsopkomst, mekaars gezelschap en zoveel meer. De topgraat bleek nog een stevige kluif met iets te veel volk naar onze zin en een glibberige mix van natte rots, modder, sneeuw en ijs. Op de terugweg leerden we nog een dode man bouwen. Uiteindelijk stonden we na 11 en een half uur moe maar o zo voldaan terug aan de hut. Klein minpuntje: ons fototoestel begaf het net na de Wildspitze, waardoor we een pak Kauntertalfoto’s en alle CI-foto’s tot dan kwijtspeelden.

De Fluchtkogel, reddingsoefeningen en overgang naar het Brandenburgerhaus: het programma voor dag 6. Het weer had daar niet zo een zin in. Na het Obere Guslarjoch besloot Alfred de Fluchtkogel te laten voor wat hij was. In een behoorlijk stormpje deden we wel nog wat reddingsoefeningen. Hanne verdween vrijwillig in een windkolk en werd er met de seilrolle weer uitgetrokken. Zowat op het moment dat we Alfreds geroep door de storm niet meer konden verstaan, maakten we ook kennis met het fenomeen van de zingende pickel. Scary… Vol gas richting Brandenburger Haus dan maar. Na wat soep, warme chocomelk en andere opwarmers trok het weer zowaar weer even open en beseften pas dan op wat voor een schitterende plek we eigenlijk terechtgekomen waren. Het Brandenburger Haus (3272m) wordt omgeven door een voor deze tijd immense ijs- en sneeuwvlakte. We trokken terug naar buiten en genoten met volle teugen van het schouwspel, als 7 “wijzen” op een bankje naast elkaar. Alfred en stilzitten, dat gaat niet goed samen, dus heeft hij intussen eventjes het hele terras sneeuwvrij gemaakt. De volgende dag beloofde stormachtig te worden, dus het werd spannend afwachten…

Stormachtig, zo zou je onze laatste cursusdag echt wel kunnen omschrijven. Wij kunnen vanaf nu echt wel zeggen dat we het fenomeen wettersturtz persoonlijk in alle hevigheid hebben meegemaakt… Alfred, die de dag voordien netjes met kompas had uitgepeild waar we naartoe moesten, besloot het er toch maar op te wagen. Alle kleren die we hadden gingen aan, de zware deur van onze veilige hut ging open en we doken de witte hel in. Niet voor lang: na amper 5 minuten, nauwelijks 50m opgeschoten, maakten we rechtsomkeer. Het was ploeteren door de sneeuw tot onze middel, onze brillen waren al vol sneeuw gewaaid en de sneeuw- en ijsdeeltjes die ons gezicht teisterden, waren beter dan elke scrubbing… Alfred had er nog niet genoeg van en zou alleen het eerste baken op de gletsjer gaan zoeken. Wij wachtten, nog volledig aangekleed, even af. Na een paar minuten kwam een witte man door de deur, haalde het ijs van zijn wimpers, neus en mond en nam de wijze beslissing om een paar uur af te wachten. Bij poging nummer 2, tegen de middag aan, was de storm net dat tikje minder krachtig dat ons toeliet er door te raken. Het werd een op zijn zachtst gezegd avontuurlijke afdaling naar Vent, met een halve meter verse sneeuw en dat op soms steile wanden waar we over moesten traverseren. Uiteindelijk raakten we tegen een uur of 7 ’s avonds in het witte Vent, waar we zowaar een privé-kamer kregen in Haus Eberhard. Bij gebrek aan kamers kregen we immers de… sauna, waar voor ons snel een bed werd in elkaar gevezen.

Onze CI vonden we samengevat een schitterende cursus. We hebben er heel erg van genoten, met dank aan Gea, Henk, Esmé, Monique, Herman en Alfred (in order of appereance). De organisatie was zeer professioneel: van de eerste tot de laatste minuut was alles erg goed geregeld. De sfeer was daarentegen dan weer heel gemoedelijk. Zes gemotiveerde, toffe “bergminded” mensen, een goeie NKBV-organisatie, 2 supersympathieke, geduldige berggidsen en al bij al best goed weer: dé mix voor een schitterend stukje vakantie!

Ditjes en datjes:
- Onze cursus werd ook een taalcursus… Een greep uit onze nieuwe woordenschat: tuttebollen (wat vanalles doen), uitbuiken (het eten “wat laten zakken”), iets handen en voeten geven (plannen uitvoeren),… en ons Duits zou er ook wat op vooruit gegaan moeten zijn (we merken hier echter nog niet veel van)
- De Vernagthütte is bijna een hotel. Een dieselgenerator zorgt voor elektriciteit. Er is warm stromend water en het eten is er (zelfs voor ons, moeilijke eters) heel lekker.
- In het algemeen: vorig jaar Franse berghutten, dit jaar enkel Oostenrijkse: die laatste zijn toch wel doorgaans van een ander (hoger) niveau op alle vlakken (sfeer, eten, voorzieningen).
- Zeer fijn, niet duur adresje in Vent om een nachtje te slapen: Haus Eberhard.

Enkele beelden (van na de mysterieuze crash van het fototoestel):

terugkeer van de Wildspitze

in cordée

allesverblindende sneeuw, zelfs binnen!

het klaarde uit

Alfred ruimt terras

en het betrok alweer

sneeuwstorm toen we onze snoet buitenstaken

toch gingen we op weg

heelhuids gearriveerd

onze auto bij terugkeer

Cursus Veiligheid bij bergwandelen (04-05 okt 08)

In de folder “Summit 08” van de Klim- en Bergsportfederatie zagen we eind augustus reeds de aantrekkelijke cursus “Veiligheid bij bergwandelen” staan. Na wat wikken en wegen schreven we ons toch maar snel in, aangezien de plaatsen beperkt waren.

 

Zaterdag 04 oktober vertrokken we vroeg naar Champlon, waar we ons materiaal konden achterlaten in de “Auberge de jeunesse”. Na een korte kennismaking met de gids Arnaud en de andere cursusdeelnemers, sprongen we even de auto in om verder te rijden naar het rotsmassief Le Hérou.

 

Aangekomen bij het rotsmassief kregen we enkele vertrouwensoefeningen om een “blinde persoon” doorheen smalle paadjes te gidsen. Dit lokte wel wat gelach uit hier en daar. Onder een prachtig zonnetje kregen we uitleg over hoe je als begeleider je cliënt kan beveiligen en daar een hele uitleg bij rond HOME en SOFA en dergelijke.. om je veilig te voelen

We aten ons middagmaal en leerden short-roping, zo daalden we per 2 af naar de oevers van de Outhe. Na het traverseren langs de Ourthe, klommen we terug een stukje omhoog en leerden we een eenvoudige techniek om te rapellen (waar je wel je touw bij kwijtbent): touw over de armen en langs de rug. Wat misschien niet zo evident lijkt, is het wel: een gemakkelijke techniek om van een steile helling af te gaan.

In het teruggaan klauterden en klimden we meer dan we wandelden, dit komt in de bergen natuurlijk ook voor wanneer je sommige paadjes bewandelt. Maar het touw kwam goed van pas en we klauterden over de “kam” van Rocher Le Hérou, zelfs de moeilijkste stukjes werden niet geschuwd. Ook verschillende soorten knopen werden voor de eerste maal toegelicht.

Na een fikse wandeling terug ploften we voldaan in de auto, op weg naar de auberge.

 

Na een verkwikkende douche en installering op de kamer, vulden we rijkelijk onze magen. We kwamen niet meer bij van de verhalen die “onzen avonturier” vertelde aan tafel, de ene lachbui volgde de andere op. Als afsluiter wisselden we gezellig avonturen uit bij een glaasje. Toch kropen we niet te laat in bed, er volgde nog een dag.

 

Bij het opstaan merkten we reeds de weersverandering. Het werd wat onze gids Arnaud “een interessante dag” noemt (lees: motregen, regen, nat, koud, nat, nat,…). Na alles gepakt te hebben reden we nogmaals richting Le Hérou.

Deze keer begonnen we met een rappel-oefening waarbij we zelf allemaal technieken moesten uitvinden: we maakten kennis met verschillende mogelijke manieren vb. bandlus en musketon als gordel gebruiken, de S-rappel rond het lichaam,…

Hierna werkten we met het beveiligen van 2 evenwaardige personen: daarvoor kunnen we het touw tussen twee personen achter een vast punt steken, zo kan dit de val van 1 persoon opvangen.

We aten hierna ons middageten, wat door het “interessante weer” wat sneller verliep als de dag ervoor. Als rustpauze bekeken we de EHBO-uitrusting van Arnaud en wat er allemaal mee gedaan kan worden.

We mochten ook zelf uitproberen hoe we een persoon gemakkelijk kunnen transporteren. Kathrin en Steven vonden hiervoor de SOFA-techniek (zie foto’s) uit. Later op weg, na al een mooie klim “verloor” onze gids zijn rugzak en dit werd de aanzet om met een touw naar beneden en boven te leren gaan, daarom leerden we de ‘noeud polonais’. Later leerden we ook nog de hocus-pocusknoop waarmee we het touw helemaal los kunnen krijgen, let wel op dat je hiervoor steeds aan het juiste eind moet trekken om naar beneden te gaan!!!

En als kers op de taart stond de doorwading van de Ourthe op het programma. Eerst deden we dit deels alleen en om terug te keren door de sterkere stroming deden we dit in groepjes van 4 met de armen om elkaar geslagen. ’t Was fris, maar vooral leerrijk!

 

Als afsluiter gingen we met ons allen nog iets drinken op een cafeetje in een nabijgelegen dorpje.

Thuisgekomen beseften we dat we ontzettend veel hadden bijgeleerd dat we hopelijk niet snel nodig hebben!

 

Nog enkele fotootjes: