Na een fijne kennismaking met onze 4 medecursisten en een onverwacht lekkere maaltijd de avond voordien, vertrokken we op zaterdagmorgen 11 juli vanuit Vent voor onze cursus CI sneeuw en ijs. Niet onder leiding van Mario zoals gepland, maar van de immer sympathieke en rustige gids Herman. Dag 1 werd een rustige aanloopdag: een stukje met de zetellift en dan via de Breslauerhütte via een prachtig pad naar de Vernagthütte. Tussendoor stopte Herman af en toe voor een uitlegje over ditjes en datjes. Dat we een stuk van die dag in de regen liepen (het went wel in Oostenrijk), hebben we Moeder Natuur weer al lang vergeven.
Op dag 2 stond de overschrijding van de 3 Guslarspitzen (3126m) op het programma. Dat tochtje had zowat alles wat een alpinist kan tegenkomen: gewoon pad, morenen, fikse klauterpassages in de wand, stukjes graat en een stuk gletsjer. Op die gletsjer deden we remoefeningen in de sneeuw. Een erg geslaagde dag met een mix van genieten en leren. Voor zo ver we het nog niet hadden gevoeld van op de eerste avond, bleek het trouwens erg goed te klikken binnen ons groepje. ’s Avonds in de hut werd het dan ook weer heel gezellig, zoals alle daaropvolgende dagen eigenlijk.
Afscheid van Herman, vanaf nu zou Alfred Flür ons op sleeptouw nemen. Net terug van Californië, waar hij uiteraard was gaan klimmen, leerde hij ons wat klimmen in de klimtuin achter de hut. Dat was voor ons twee een onverwachte meevaller. Toen de rest van de groep het zo wel stilaan had gezien, had Alfred voor ons nog een wat langere route 4+, 5- klaar, die we beiden op onze bergschoenen uitklommen. Misschien moeten we in België toch ook maar eens wat gaan klimmen. Maar ja, een mens heeft al zo weinig tijd in zijn vakantie :p
Dag 4 was vooral… nat! ’s Morgens hadden we net wat oefeningen met stijgijzers, ijsboren en het bouwen van vaste punten achter de kiezen toen het begon te onweren. Terug naar de hut dus, waar de immer gemotiveerde Alfred ons dan maar met wat theorielesjes braaf hield. Eén keer nat zijn vonden we niet genoeg, dus op een (kort) droog momentje in de namiddag trokken we terug naar buiten voor wat abseiloefeningen op allerlei manieren.
Dag 5 beloofde schitterend weer en dat kregen we ook. Op het menu: Wildspitze (3770m). Vanuit de Vernagthütte is dat toch wel een heel eind. ’s Morgens maakten we onmiddellijk kennis met de gevolgen van een (te) warme nacht: doordat het niet had gevroren, stroomden de gletsjerbeken die we overmoesten al behoorlijk hard en was het de hele tijd uitkijken om niet weg te zakken in diepe gletsjerleem. Bij het opklimmen van de gletsjer splitsen we ons in 2 touwgroepen. Wat daarna volgde was één en al genieten van de witte wereld rondom ons, de zonsopkomst, mekaars gezelschap en zoveel meer. De topgraat bleek nog een stevige kluif met iets te veel volk naar onze zin en een glibberige mix van natte rots, modder, sneeuw en ijs. Op de terugweg leerden we nog een dode man bouwen. Uiteindelijk stonden we na 11 en een half uur moe maar o zo voldaan terug aan de hut. Klein minpuntje: ons fototoestel begaf het net na de Wildspitze, waardoor we een pak Kauntertalfoto’s en alle CI-foto’s tot dan kwijtspeelden.
De Fluchtkogel, reddingsoefeningen en overgang naar het Brandenburgerhaus: het programma voor dag 6. Het weer had daar niet zo een zin in. Na het Obere Guslarjoch besloot Alfred de Fluchtkogel te laten voor wat hij was. In een behoorlijk stormpje deden we wel nog wat reddingsoefeningen. Hanne verdween vrijwillig in een windkolk en werd er met de seilrolle weer uitgetrokken. Zowat op het moment dat we Alfreds geroep door de storm niet meer konden verstaan, maakten we ook kennis met het fenomeen van de zingende pickel. Scary… Vol gas richting Brandenburger Haus dan maar. Na wat soep, warme chocomelk en andere opwarmers trok het weer zowaar weer even open en beseften pas dan op wat voor een schitterende plek we eigenlijk terechtgekomen waren. Het Brandenburger Haus (3272m) wordt omgeven door een voor deze tijd immense ijs- en sneeuwvlakte. We trokken terug naar buiten en genoten met volle teugen van het schouwspel, als 7 “wijzen” op een bankje naast elkaar. Alfred en stilzitten, dat gaat niet goed samen, dus heeft hij intussen eventjes het hele terras sneeuwvrij gemaakt. De volgende dag beloofde stormachtig te worden, dus het werd spannend afwachten…
Stormachtig, zo zou je onze laatste cursusdag echt wel kunnen omschrijven. Wij kunnen vanaf nu echt wel zeggen dat we het fenomeen wettersturtz persoonlijk in alle hevigheid hebben meegemaakt… Alfred, die de dag voordien netjes met kompas had uitgepeild waar we naartoe moesten, besloot het er toch maar op te wagen. Alle kleren die we hadden gingen aan, de zware deur van onze veilige hut ging open en we doken de witte hel in. Niet voor lang: na amper 5 minuten, nauwelijks 50m opgeschoten, maakten we rechtsomkeer. Het was ploeteren door de sneeuw tot onze middel, onze brillen waren al vol sneeuw gewaaid en de sneeuw- en ijsdeeltjes die ons gezicht teisterden, waren beter dan elke scrubbing… Alfred had er nog niet genoeg van en zou alleen het eerste baken op de gletsjer gaan zoeken. Wij wachtten, nog volledig aangekleed, even af. Na een paar minuten kwam een witte man door de deur, haalde het ijs van zijn wimpers, neus en mond en nam de wijze beslissing om een paar uur af te wachten. Bij poging nummer 2, tegen de middag aan, was de storm net dat tikje minder krachtig dat ons toeliet er door te raken. Het werd een op zijn zachtst gezegd avontuurlijke afdaling naar Vent, met een halve meter verse sneeuw en dat op soms steile wanden waar we over moesten traverseren. Uiteindelijk raakten we tegen een uur of 7 ’s avonds in het witte Vent, waar we zowaar een privé-kamer kregen in Haus Eberhard. Bij gebrek aan kamers kregen we immers de… sauna, waar voor ons snel een bed werd in elkaar gevezen.
Onze CI vonden we samengevat een schitterende cursus. We hebben er heel erg van genoten, met dank aan Gea, Henk, Esmé, Monique, Herman en Alfred (in order of appereance). De organisatie was zeer professioneel: van de eerste tot de laatste minuut was alles erg goed geregeld. De sfeer was daarentegen dan weer heel gemoedelijk. Zes gemotiveerde, toffe “bergminded” mensen, een goeie NKBV-organisatie, 2 supersympathieke, geduldige berggidsen en al bij al best goed weer: dé mix voor een schitterend stukje vakantie!
Ditjes en datjes:
- Onze cursus werd ook een taalcursus… Een greep uit onze nieuwe woordenschat: tuttebollen (wat vanalles doen), uitbuiken (het eten “wat laten zakken”), iets handen en voeten geven (plannen uitvoeren),… en ons Duits zou er ook wat op vooruit gegaan moeten zijn (we merken hier echter nog niet veel van)
- De Vernagthütte is bijna een hotel. Een dieselgenerator zorgt voor elektriciteit. Er is warm stromend water en het eten is er (zelfs voor ons, moeilijke eters) heel lekker.
- In het algemeen: vorig jaar Franse berghutten, dit jaar enkel Oostenrijkse: die laatste zijn toch wel doorgaans van een ander (hoger) niveau op alle vlakken (sfeer, eten, voorzieningen).
- Zeer fijn, niet duur adresje in Vent om een nachtje te slapen: Haus Eberhard.
Enkele beelden (van na de mysterieuze crash van het fototoestel):
-
- terugkeer van de Wildspitze
-
- in cordée
-
- allesverblindende sneeuw, zelfs binnen!
-
- het klaarde uit
-
- Alfred ruimt terras
-
- en het betrok alweer
-
- sneeuwstorm toen we onze snoet buitenstaken
-
- toch gingen we op weg
-
- heelhuids gearriveerd
-
- onze auto bij terugkeer
Geplaatst door ennah 
Geplaatst door ennah 