Krokusvakantie 2012. Steven is net op tijd hersteld van een stevig griepje. Ook Hanne wil weg. De weergoden hebben gezorgd voor vers wit in de Vogezen en beloven mooi weer voor de komende dagen. Weg zijn we!
Maandag 20 februari
Het is bijna 13 uur wanneer we de auto achterlaten in Wegscheid, een klein dorpje in het zuiden van de Vogezen. Voor het eerst sinds de HRP vorige zomer tillen we de grote rugzakken op onze rug. Een fijn, vertrouwd gevoel overvalt ons. Enkel wij twee, op weg naar ginder boven, met alles wat we nodig hebben om een paar dagen te overleven op onze rug. Wegscheid ligt slechts op een kleine 450 meter hoogte. Van sneeuw is hier nog geen sprake. De koudegolf van de vorige weken heeft echter wel veel sporen achtergelaten. Het is voortdurend oppassen geblazen voor grote ijsvlekken op de paden. Via de Col du Sickertbach stijgen we tot een eerste uitzichtpunt op 978 meter hoogte. Onder ons is alles bruin, rondom en boven ons is er bijzonder weinig wit. Blijkbaar hebben we de regenschaduw onderschat (of moeten we sneeuwschaduw zeggen) die de hoofdkam van de Vogezen over dit gebied werpt. Een stukje verder, in de buurt van Sattelboden (mooie, bruikbare hut, weinig slaapplaats, kachel, banken en tafels, bron enkel in de zomer, bereikbaar met 4×4 bij weinig of geen sneeuw) kunnen de sneeuwschoenen dan toch van van de rugzak, oef!
Op zowat 1000 meter vinden we een goed plekje voor de tent. Er ligt zowat 30 tot 40 cm sneeuw. Bij een razendsnel duikende temperatuur genieten we van een rode zonsondergang.
Dinsdag 21 februari
De stralende zon doet haar best om de nachtelijke -10° weg te werken. De Rossberg zorgt al na een uurtje voor het eerste waaw-moment van deze tocht. We hebben er een prachtig uitzicht over een groot deel van de Vogezen, het Zwarte Woud en de Alpen. Het is on-Vogeziaans windstil en we genieten van de witte pracht rondom ons. In de verste verte geen mens te bespeuren. We sneeuwschoenen 2 verse sporen via Vogelstein en de ferme-auberge Belacker tot onze middagpauze. Puur genieten is het in dit grotendeels open terrein.
Eens voorbij de Col de Rimbach is het werken geblazen. De GR5 loopt er een stukje onder de graat op een steile flank. Met sneeuwschoenen traverseren is op zo een terrein niet evident. Bij veel verse sneeuw is dit deel van de route lawinegevoelig. Eens we de Mittelrainkopf voorbij zijn, veranderen we van strategie. We laten de GR5 voor wat hij is en zoeken ons over de brede graat, slalommend tussen de bomen, een weg naar de Rimbachkopf en de Col des Perches. Geweldig toch, als je in ongerepte witte pracht geen rekening hoeft te houden met paadjes en markeringen. In het skigebiedje van Rouge Gazon zien we voor het eerst vandaag andere mensen. Terwijl we onze rugzakken naar de Tête des Perches sleuren, kijken de skiërs ons aan alsof wij de eerste mensen ooit zijn die ze zien. Op de top genieten we van het uitzicht op de kam waarover we vandaag liepen en het meer onder ons.
Een afdalingetje verder staan we op de prachtige vlakte van de Haute Bers. Een sublieme plek om te overnachten met zowaar zelfs een stromende bron. De cabane is in prima staat (kachel, tafels, banken, slaapplaats voor verschillende personen) maar omdat we nu eenmaal niet graag slapen in die dingen, zetten we wat verder de tent. Een prachtige zonsondergang en een gezellige avond in de hut later, besluiten we toch maar binnen te slapen. Om 9 uur ‘s avonds in het donker je tent opplooien, het is weer eens wat anders.
Woensdag 22 februari
Nog altijd geen wolkje te zien. Nog altijd geen zuchtje wind. Zijn we wel in de Vogezen? Onze rugzakken zijn al 25 minuten klaar. De hut is 23 minuten geleden met sparrentakjes geveegd. Onze sneeuwschoenen zitten al 20 minuten aan onze voeten. Maar het is hier simpelweg te mooi om zomaar te vertrekken. Een eenzame ochtend op de Haute Bers met de zon vol op je snuit, het is een intense ervaring. Eentje waarvoor je tijd moet nemen. Dat doen we ook.
Met een gevoel van dankbaarheid dat we dit weer mochten beleven, beginnen we uiteindelijk aan de opdracht van de dag: GR5 richting Ballon d’Alsace. Iemand heeft dit stuk van de route al gelopen sinds de laatste sneeuwval. Daardoor is oriëntatie makkelijk en kunnen we des te meer genieten van de aaneenschakeling van open vlekjes in het bos, artistieke sneeuwsculpturen en uitzichtspunten. Eens we rond de top van de Ronde Tête zijn gelopen, komt de hindernis van de dag in zicht: de naar Vogezennormen indrukwekkende oostflank van de Ballon d’Alsace. We bestuderen de flank nauwkeurig en maken een inschatting van het lawinegevaar op de verschillende delen. We zijn het snel eens: it’s a go. Over een brede graat hebben we een goede kans met een aanvaardbaar risico om boven te raken. Het laatste stuk levert ons zowaar wat alpinisme op. De sneeuwschoenen gaan aan de rugzak, de piolets mogen ook eens wat werken. Veel vroeger dan verwacht staan we op de top. Alweer een topmoment… Het uitzicht is formidabel. Voeg daarbij de brandende zon, de afwezige wind en de voldoening van de klim en je begrijpt dat het gevoel nog veel formidabeler is dan het uitzicht op zich.
We hadden ons op de Ballon d’Alsace aan een toeristisch circus verwacht, maar eigenlijk valt dat nog mee. Er zijn uiteraard wat rondhangende toeristen, rustige langlaufers en sneeuwmanbouwende papa’s, maar enkel aan de ingang van het Alpijns skigebiedje is het heel even druk te noemen. Dat de Plain de la Gentiane, met de toppen Wissgrut en Tremontkopf, een populaire bestemming zou zijn voor een dagtocht op sneeuwschoenen, hadden we juist ingeschat. Het maakt de witte hoogvlakte er niet minder prachtig op. En bovendien blijkt het echt onze geluksdag: aan de Wissgrut-ruïnes vinden we alweer een stromend bronnetje. Kleine dingen kunnen een mens diep gelukkig maken op wintertrekking. Na alweer een lange genietpauze op de Tremontkopf trekken we nog een stukje verder naar de Col de Hirtzelach. Een paar honderd meter na deze col geven we poging om het pad met het rode blokje te volgen op. Er heeft deze winter nog niemand gelopen over deze steile flank. De hoogtelijnen op de kaart liggen een stukje verder ook alarmerend dicht bij elkaar. We keren terug naar de col en volgen een stuk de ondergesneeuwde bosweg. Die brengt ons bij een uitstekend plekje voor een laatste kamp.
We zetten de tent, koken, maken onnozele grapjes, babbelen over de route van morgen, hebben koude vingers en bevroren tenen, laten ze weer ontdooien in onze slaapzakken en vallen met een bijzonder voldaan gevoel in slaap.
Donderdag 23 februari
Zoals verwacht is het weer vannacht omgeslagen. De wind wordt steeds krachtiger, maar de grijze wolken hangen voorlopig nog een paar honderd meter boven ons. Goed genoeg voor plan A. Via de boerderijen Fennematt en Lochberg stijgen we gestaag naar de Baerenkopf, het laatste topje van de tocht. Het uitzicht is mooi, maar minder indrukwekkend dan alle visuele verwennerijen van de vorige dagen. We spelen ons een weg naar beneden door de sneeuw tot de Villa Puce, een klein schuilhutje (klein, tafel met 2 banken, 3 muren, geen water, goed om te schuilen maar niet om te slapen). Hier is het verhaaltje voorbij voor de sneeuwschoenen. Kleine paadjes brengen ons terug in Wegscheid, waar we rond de middag aankomen.
‘s Avonds staan we alweer thuis, nagenietend van een korte maar intense wintertrekking.
Praktisch
-Dit logische rondje lijkt ons een prima alternatief voor de “Belgische klassieker” Saint-Maurice – Ballon de Servance – Ballon d’Alsace – Rouge Gazon – Saint-Maurice. Deze tocht is wel een tikkeltje uitdagender. Buiten de skigebieden zijn we exact één groepje wandelaars tegengekomen.
-Enige kennis van lawinekunde kan op verschillende plekken geen kwaad. Zonder stijgijzers en piolet raak je bij verijsde omstandigheden de oostkant van de Ballon d’Alsace niet op of af. Vooral hier is inschatting van het lawinegevaar belangrijk. Dat is veel moeilijker voor wie de oostkant wil afdalen. Ook de relatief veilige graat vinden is van bovenaf veel moeilijker dan van onderen. Er zijn alternatieven om bij minder gunstige omstandigheden dit stuk te omzeilen. Voor wie lawinebiepers heeft, gebruik ze!
-Het startpunt, het kleine dorpje Wegscheid, ligt voor Nederlandstaligen “aan de verkeerde kant” van de Vogezen. De snelste manier om er te raken is over de Ballon d’Alsace indien deze goed berijdbaar is. Informeer je op voorhand, bv. hier: http://www.smiba.fr/bulletin-enneigement-ballon-alsace.html. Indien de Ballon d’Alsace niet of moeilijk bereidbaar is, rijd je best via Strasbourg en Thann of via de Col de Bussang en Thann.
-Enige stafkaart die je nodig hebt: IGN 3620 ET Thann Masevaux.
Foto’s
-
-
Zon en sneeuw, who needs more…
-
-
-
Zalig wit landschap!
-
-
Op de Rossberg
-
-
-
Zonne-energie opdoen
-
-
-
-
-
-
Water bijvullen op de Haute Bers
-
-
Avondzon
-
-
-
-
Cabane de Haute Bers
-
-
Alpen in de ochtendzon
-
-
Magische sneeuwheuvels
-
-
-
Op weg naar Ballon d’Alsace
-
-
Oostkant van de Ballon d’Alsace: sneeuwschoenen inwisselen…
-
-
… voor piolet
-
-
-
-
Wat de koude al niet doet met een mens ;o)
-
-
Mmmmm…. soeptijd!
-
-
Bevroren schoenen en dus ook bevroren tenen
-
-
Op de Baerenkopf
-
-
Sneeuwschoenen gaan terug aan de rugzak aan Villa Puce
Geplaatst door Steven & Hanne 
Onze passie voor de bergen is allesbehalve dood…
). Foto’s enkel verkrijgbaar in gecensureerde versie. Wat het skiën zelf betreft: het begon prima met 4 dagen zon, maar daarna ging het bergaf om nooit meer echt goed te komen. Buiten de piste skiën zat er door het lawinegevaar zelden in. Strafste weerfeit: de sneeuwstorm die we in de tweede week op donderdag en vrijdag over ons heen kregen. Het volledige skigebied ging zowaar voor het eerst in 12 jaar een volledige dag dicht. In alle geval: het was fijn weer in de bergen te zijn. Het voelde vooral o zo vertrouwd…
