Kerst en nieuw ’11-’12: skiën in Zinal

Voor zij die zich afvragen of we na een jaar bergen weer aangepast raken aan leven in België: het antwoord is ja. Ter herinnering: we zijn niet vertrokken omdat we hier alles beu waren, in tegendeel. Het voelde fijn om de afgelopen maanden ons werk en ons sociaal en cultureel leven opnieuw op te pikken. Ons jaar heeft ons over het algemeen wat rustiger gemaakt. Relativeren kunnen we nog beter dan voorheen. We zijn ook meer “onszelf” en dus nog gelukkiger geworden dan we al waren. Voor we vertrokken hadden we hier en daar al hersenkronkels die de gemiddelde welopgevoede Belg niet heeft. We hadden op sommige punten al anders dan gemiddelde ideeën over het leven, onze samenleving, over gezin, werk, … Als je je een jaar aan Belgisch/Vlaamse invloed ontrekt en andere culturen leert kennen, ga je heus niet beter in de pas van de kudde lopen. Niet dat we ons daar speciaal slecht of goed bij voelen hoor, het is gewoon een vaststelling.

Wat bergsporten betreft, zijn het magere maanden geweest. De eerste maanden na onze thuiskomst hadden we de handen vol met het relanceren van onze andere passie: onderwijs. Het enige outdoorfeit tussen augustus en Kerstmis: 3 daagjes Ardennen. We gingen wat wandelen en geo-cachen rond La Roche. Back to basics, zeg maar. Naarmate de tijd vordert, dwalen onze gedachten weer meer en meer richting bergen. Kleine en minder grote dromen trekken voorbij in ons hoofd. Op gepast tijdstip laten we jullie wel eens in ons hoofd kijken Onze passie voor de bergen is allesbehalve dood…

De kerstvakantie brachten we door in Zinal, waar we 2 weken skiles gaven voor Intersoc. Zoals altijd werd het ook deze keer weer een gezellige boel, een mix van “in de bergen zijn”, skifun, nieuwe mensen ontmoeten, lange babbels en kleine feestjes. Voor zij die erbij waren: het feestje aan de container zal ons nog wel een tijdje bijblijven, vermoed ik (alleszins aan diegenen die erbij waren én het zich nog herinneren ). Foto’s enkel verkrijgbaar in gecensureerde versie. Wat het skiën zelf betreft: het begon prima met 4 dagen zon, maar daarna ging het bergaf om nooit meer echt goed te komen. Buiten de piste skiën zat er door het lawinegevaar zelden in. Strafste weerfeit: de sneeuwstorm die we in de tweede week op donderdag en vrijdag over ons heen kregen. Het volledige skigebied ging zowaar voor het eerst in 12 jaar een volledige dag dicht. In alle geval: het was fijn weer in de bergen te zijn. Het voelde vooral o zo vertrouwd…

Wij zouden wij niet zijn indien we intussen niet begonnen waren aan het waarmaken van een droom. Een nieuwe bergsport lonkt, eentje waar we nog volledig groen in zijn maar wel al vaak naar staarden met een mix van bewondering en nieuwsgierigheid. Als het weer meewerkt, weten we op 11 februari iets meer over of deze sport iets voor ons is. We houden jullie op de hoogte