Dit is het tweede deel van het vijfdelige verslag van de Haute Randonnée Pyrénéenne (kortweg HRP) die wij liepen van 07 juni 2011 tot 31 juli 2011.
Dag 11: 18 juni: Lescun – Refuge d’Arlet
Jean-Michel, de uitbater van de camping en vroegere huttenwaard van refuge d’Arlet, had ons gezegd dat het een mooie dag zou worden vandaag… Als mooi mistig betekent had hij het helemaal bij het rechte eind! We krijgen er nog wat regen, wind en een gevoelstemperatuur van 0°C bovenop. Onderweg pikken we naast het pad een geocache mee. Door de weinige stops staan we al om 15.00 uur aan de Refuge d’Arlet. Tot een uur of zes spelen we binnen spelletjes en lezen we wat om de tijd te doden. Het weer is intussen wat beter en we trekken naar buiten om onze tentjes op te zetten. Het blijft echter heel koud en na het avondeten kruipen we heel snel in onze slaapzak. Het wordt een frisse nacht, voor het eerst kunnen we onze Valandré’s met comforttemperatuur – 15°C heel goed gebruiken.
Dag 12: 19 juni: Refuge d’Arlet – Ibon del Escalar
De al rode berg achter ons wordt bij het ochtendgloren al helemaal in vuur en vlam gezet door de zon. Geen wolkje aan de hemel, het is de eerste keer op deze HRP dat de hemel er zo blauw uitziet. We genieten dan ook voluit van steeds wisselende sublieme uitzichten. Vooral de kleurcontrasten tussen rood gesteente, het grijze kalkgebergte van rond Lescun en de groene weiden zorgen voor veel fotomomenten. ‘s Middags eten we aan het Ibon de Estanas (Lac d’Estaëns), een schitterend meer in een al even schitterend decor. We krijgen er echter ook een eerste voorsmaakje van wat ons binnenkort in het toeristisch hoogseizoen te wachten staat: letterlijk honderden mensen brengen deze mooie zondag door in de buurt van het meer. Na een knap stuk GR 11 lopen we door de skigebieden van Candanchu en Astun waar de liften doen mijmeren ove de witte dagen van het jaar. Een pittige klim later vinden we een knap bivakplekje aan het Ibon del Escalar. Om 21.20 uur beslissen we nog te gaan kijken naar de ondergaande zon op de Pic du Midi d’Ossau. Na een kleine tien minuten, zonder rugzak gaat het toch vlot 
, staan we op de Col des Moines. We genieten van hier van het laatste halfuur van avondzon die de toppen in een speciaal kleedje steekt. Een moment van perfecte harmonie tussen ons en de bergen, wat kan leven in de bergen toch geweldig zijn! We mijmeren samen over ons Jaar XL en hoe mooi en fijn dit al geweest is om dit samen te kunnen beleven…
Dag 13: 20 juni: Ibon del Escalar – Refuge de Pombie
We moeten niet ver vandaag, dus zetten we het ritme op minimaal en het genieten op maximaal. Het prachtige warme weer versterkt het “kalmpjes-aan-gevoel” nog wat meer. Heel wat heldere bergmeren in schitterende decors en de machtige Pic du Midi d’Ossau zorgen voor een dag vol hoogtepunten. We maken een ommetje langs de Refuge d’Ayous om de Pic du Midi d’Ossau van daar te kunnen bewonderen. Door de zon die er achteraan op invalt hebben we een iets minder mooi zicht dan ‘s avonds, maar echter wel nog “postkaartwaardig”. De klim naar de Col de Peyreget is stevig, maar gaat goed vooruit. Ook het blokkenterrein passeert vlot. Het is de eerste keer dat we nog wat verdwaalde smeltende sneeuwvlekken zien liggen. Aan de Refuge de Pombie krijgen we te horen dat er waarschijnlijk morgenavond een eind komt aan ons mooie weer van de afgelopen dagen. We bestuderen onze opties voor de komende dagen en genieten de rest van de dag van de zon en de machtige oostwand van de Ossau.
Dag 14: 21 juni: Refuge de Pombie – Refuge Larribet
Op een onmenselijk vroeg uur staan we op om ons huis opnieuw in te pakken, dit vanwege het voorspelde onweer. We staan reeds voor 07.00 uur vertrekkensklaar, maar door even het “verkeerde pad” te kiezen, vertrekken we pas om 07.00 uur. De afdaling en daaropvolgende klim naar Col de Arrious gaan vlotjes. Om 10.30 uur staan we boven en het weer is nog stabiel genoeg om de Passage d’Orteig te doen. Deze passage blijkt uiteindelijk goed mee te vallen na alles wat we er al over gelezen hebben. Aan Refuge d’Arrémoulit verorberen we ons (vrij vroeg) middagmaal en klimmen we direct door naar de Col du Palas, we hopen immers het onweer voor te zijn. Over blokken en sneeuw zoeken we ons een weg naar de Port du Lavédan. Voor we aan de laatste klim naar deze laatste col beginnen zien we een Frans koppel dat helemaal de andere richting uitgaat dan de richting die wij naar deze col zouden nemen. Zij hadden de verkeerde ‘opening in de rots’ als col aanzien. Na een stevig ommetje zijn ze achter ons in de couloir naar de Port du Lavedan terechtgekomen. In deze geul naar boven volgt nog wat stevig blokkenklauterwerk boven de hoogste sneeuwvlek. Steven merkte gelukkig op tijd op dat het Franse koppel een merkteken onder in het couloir over het oog gezien had. De Port du Lavedan vergt nog wat meer energie dan de rest van deze etappe (door de moeilijkheidsgraad) en ook de afdaling is niet van de poes. Hier moesten we eerst een lange tijd traverseren over een heel groot sneeuwveld. We begrijpen perfect waarom Joosten dit als een etappe “buiten categorie” noemt! Net als we het laatste sneeuwveld verlaten, begint het te druppelen. We horen ook gedonder in de verte. Hoewel we vandaag al stevig wat gelopen hebben , trekken we dit laatste stuk nog met minimale stops door om voor het onweer aan de hut te zijn. Het klaart uiteindelijk terug wat uit en we kunnen voor het onweer (dat pas om 20.30 uur begint) koken. De voorbije dagen ontmoetten we reeds meerdere keren 2 Britten (vader en zoon) die samen onderweg waren. Ze vroegen ons reeds verschillende malen als deze passage van vandaag niet te moeilijk zou zijn en hadden hier toch wel duidelijk hun twijfels bij. Tegen 18.30 uur komen vader en zoon uitgeteld toe aan de refuge. Ze waren reeds van 07.20 uur onderweg maar zijn zich een paar keer mislopen… ’s Avonds kunnen we “genieten” van een gratis klank- en lichtspel vanuit onze tent.
Dag 15: 22 juni: Refuge Larribet – Refuge Wallon
Na een afdaling die behoorlijk steil uitvalt voor ‘s morgensvroeg en een lange, niet al te boeiende klim staan we op de Port de la Peyre-Saint-Martin. Het weer is onverwacht goed dus besluiten we de normale route te proberen en niet het alternatief dat we uitstippelden via Spanje. Na een goede honderd hoogtemeters kunnen we nog net op tijd het Franse koppel, dat gisteren ook foutliep, op het juiste spoor houden. Ze besluiten wijselijk ons de rest van de dag te blijven volgen. Door sneeuw en steile puinvelden zoeken we ons een weg naar de Col de Cambalès die we uiteindelijk zonder al te veel moeilijkheden vinden. Even later komen ook de Britten er aan. De afdaling denken ze wel zonder ons te zullen vinden met als gevolg dat ze al onmiddellijk de fout ingaan. Wij zoeken ons rustig de juiste weg naar beneden en genieten van de uitzichten tot we de mist induiken. Het wordt nog een gezellige namiddag en avond, babbelend over vanalles en nog wat en de Basken in het bijzonder.
Dag 16: 23 juni: Refuge Wallon – Refuge Oulette de Gaube
De verwachte regen voor gisteren en vandaag is vannacht met bakken tegelijk uit de lucht gekomen. We trekken het ons niet aan en slapen uit. In de mist beginnen we aan de klim naar Col d’Arratille. Deze vallei met haar door gletsjers afgeslepen rotsen, riviertjes en meren vinden we een stuk mooier dan die van de klim van gisteren. Tussen de Col d’Arratille en de Col des Mulets moeten we over een paar steile maar kleine sneeuwvelden. Verdere problemen levert deze traverse echter niet op. Intussen schijnt de zon volop en genieten we van de uitzichten in Spanje. Op de Col des Mulets splisten we even op. Steven skiet een lange sneeuwvlek naar beneden, Hanne en Thomas nemen de route door de rosten. Gaandeweg ontvouwt zich een schitterend uitzicht op de noordwand van de Vignemale en de gletsjers die erop liggen. Jammergenoeg wordt de bivakplek vroeg in de namiddag overspoeld door een dichte, vochtige, koude mistlaag. Ons warm houden is de enige taak die vandaag nog overblijft.
Dag 17: 24 juni: Refuge Oulette de Gaube – Gavarnie
Magisch! We worden wakker met de opkomende zon op de schitterende noordwand van de Vignemale. We nemen onze tijd om ervan te genieten en klimmen daarna vlotjes naar de Hourquette d’Ossoue. Iets lager aan de Refuge de Baysellance nemen we al opnieuw een lange genietpauze terwijl de hut per helikopter wordt bevoorraad. In de verte zien we al het Cirque de Gavarnie, eindpunt van ons tweede HRP-deel. We dalen langs de Grottes de Bellevue en heel wat lawineresten, met (sneeuwetende!) schapen erop, tot net voor de Barrage d’Ossoue, plek van de middagstop. Even later gaat het bijna stevig fout wanneer Hanne op een eenvoudig paadje op haar knie valt. De schade lijkt mee te vallen, zo lijkt het voorlopig toch. De rest van de dag is een mooie travarse tot het skistation van Gavarnie, waarna we finaal afdalen naar het dorp zelf.
Wat fruit en frisdrank later genieten we van een warme douche en laten we ons nog een avondmaal met frietjes voorschotelen. Smullen!
Dag 18: 25 juni: Rust in Gavarnie
Na een “grasse matinée”, we sliepen tot na 08.00 uur!, krijgen we onze was frisruikend en vrij proper terug uit de wasmachine. Da laatste kan niet over het water in de machine gezegd worden: dit was helemaal zwart! Tegen de middag gaan we nog wat inkopen doen in het dorp: IGN-kaart, groentjes, fruit, wat knabbeltjes,… En we laten ons ‘s middags nog eens goed gaan: pizza en spaghetti op restaurant. Dit smaakt toch wel veel beter dan het vriesdroogeten hoor. Om 17.00 uur eten we onze laatste “helado” met onze “amigo” Thomas voor hij de bus naar Lourdes neemt om huiswaarts te keren. We maken er nog een gezellige avond van op de camping.
Foto’s van dit deel HRP
