Pontresina – Piz Palü

Daags na onze CI-cursus vertrokken we vanuit het langzaamaan minder wit wordende Vent naar onze volgende bestemming: Pontresina (Zwitserland). Op het programma: een paar dagen doen waar we zin in hadden! Uitvalsbasis: camping Plauns, vlakbij het Berninamassief, die we al kenden van vorig jaar. De sneeuwstorm van zaterdag had plaats gemaakt voor schitterend zomerweer en een aangename 20°. Een plekje voor de tent was snel gevonden en de rest van de dag hebben we niets anders gedaan dan genieten van de zon op onze snuit, nagenieten van de CI-avonturen en plannen voor de komende dagen. Zaaaalig! 

Vorig jaar werd gewerkt aan een nieuwe klettersteig in Pontresina zelf (La Resgia) en dus waren we uiteraard benieuwd. Maandag, alweer in het zonnetje, hebben we ons erg geamuseerd op deze steig. Met een moeilijkheidsgraad K3-K4 (op een schaal van 5) vonden we deze eigenlijk een stuk leuker dan die van Piz Trovat (K2) in de buurt. Piz Trovat doe je vooral om te genieten van het uitzicht op het Berninamassief of als initiatie, La Resgia doe je vooral voor het sportieve. We maakten er nog een klein dagtochtje van door verder (over paden) te klimmen naar de Paradisohütte om dan via Alp Languard weer af te dalen naar Pontresina.

Goed weer voor zeker 2 dagen en net een cursus sneeuw en ijs achter de kiezen: tijd om onze grenzen wat te verleggen en al wat we leerden wat in te oefenen. Het doel: op 2 dagen vanop de camping (1850m) naar Piz Palü (3902m) en ook helemaal te voet terug. Slapen zouden we doen in Berghaus Diavolezza, over halfweg de klim. Na een avond opzoek- en inpakwerk konden we bijna de slaap niet vatten.

Onze eerste dag werd een ‘rustige aanloopdag’. Via het brede pad naar de Morteratsch-gletsjertong begonnen we aan onze dag. Eenmaal op de tong aangekomen verbaasden we ons van de achteruitgang van de gletsjer: vorig jaar zag hij er heel wat groter uit! Na een korte klim op bergschoenen besloten we toch onze stijgijzers aan te trekken; we liepen langs, over en door de vele spleten en verzakkingen tot voorbij de samenvloeiing met de tong van de Pers-gletsjer. Daar klommen we boven op Isla Pers. We kruisten daar een Intersoc-groep de bezig was met de gletsjerafdaling. Gelukkig konden wij nog even genieten van de rust… Na een middagpauze op te top van Isla Pers in het zonnetje, daalden we af naar de Pers-gletsjer. Deze stoken we over in de richting van Haus Diavolezza. Door het schitterende weer was de bovenste laag van de gletsjer heel week geworden waardoor we verschillende malen met onze voeten in het water stonden. Na onze gletsjeroversteek konden we beginnen aan de laatste lastige klim door de morene naar boven en via het rotsblokken en deels sneeuwbedekt pad naar Haus Diavolezza. We kwamen daar vrij vroeg aan dus placeerden we ons op het terras in de zon. Nadat we ons installeerde in het lager, namen we onze vriesdroogmaaltijden mee naar buiten om in het zonnetje ons avondeten te verorberen. Toen Steven een liter heet water bestelde, meldden ze ons doodleuk dat ze dit niet hebben… Gelukkig was er een heel vriendelijke vrouw in de kiosk die ons hiermee verder wou helpen. Nagenietend en uitkijkend naar de volgende dag, kropen we op tijd in ons bed.

Iets na drie ging de wekker af, jammergenoeg lagen we beiden al wakker door hele vriendelijke mensen die reeds voor ons opstonden en gewoon het licht aanstaken om zich aan te kleden en hun rugzak te maken. Om halfvier stond het ontbijt ons op te wachten. We kregen warme chocomelk!!! Hanne ging helemaal uit haar dak Hoewel het nog heel vroeg was gingen er toch 3 vlotjes binnen (en het waren Caotina’s *yummie*). Tegen vier uur stonden we klaar om te vertrekken. Heel veel kleren aan en petzl-lampjes op ons hoofd… Niets kon ons nog tegenhouden!

Het eerste uur van de normaalroute was een processie van dansende hoofdlampjes in het donker. Grote delen van wat normaal een pad naar Fuorcla Trovat is (de plek waar je de gletsjer opgaat) waren nog sneeuwbedekt, waardoor het een paar keer traverseren was op steile sneeuwhellingen. Misschien nog een geluk dat we in het donker niet zagen hoe diep en steil die hellingen dalwaarts gingen (al wisten we het nog wel, we hadden er vorig jaar al eens gelopen). Rond een uur of 5, aan fuorcla Trovat, werden we getrakteerd op een langzame, schitterende zonsopkomst. Tijd voor de stijgijzers (al is het op het eerste deel van de gletsjer niet echt nodig) en het inbinden. De normaalroute steekt eerst bijna vlak de persgletsjer over, om zich vervolgens tussen de ijsbreuken door een weg omhoog te zoeken. Technisch is er niets aan, ’t is enkel wat uitkijken voor de spleten. Na weer een kort vlak stukje gaat het dan wel steeds steiler omhoog, tot je op de graat uitkomt die naar de oosttop leidt. Daar aangekomen namen we even de tijd om te genieten van het ochtendlicht en de blik op de Italiaanse kant van Palü. Tot onze verrassing bleken we een zeer gemiddeld cordé. We hadden eigenlijk verwacht aan de trage kant te zijn tussen al die geroutineerde alpinisten, maar dat was dus niet het geval.

Op de graat naar de oosttop begon het echte werk. Het touw werd ingekort: we liepen nu vlak bij elkaar en Steven nam een paar touwlussen in de hand. Theorie achter deze methode: als iemand langs de ene kant van de graat valt, springt de tweede langs de andere kant… De graat werd smaller en smaller om uiteindelijk geen halve meter breed meer te zijn. Uiteindelijk bereikten we zonder veel problemen de oosttop, een twintigtal meter lager de echte, de middentop. Over de graat tussen oost- en middentop hadden we vooraf nogal wat gelezen: van waarschuwingen dat hij toch wel echt scherp was tot mensen die schreven dat ze in hun leven nog nooit zo bang waren geweest als op die graat… Doodsbang zijn we niet geweest, maar we begrijpen die laatste categorie mensen wel… Dertig centimeter, meer heb je niet. Links een kilometer diepte, rechts van het zelfde. Stijgijzertje voor stijgijzertje en vooral niet naar beneden kijken is de boodschap… Om 8 u. 50 was het zo ver: de top van Piz Palü, oftewel 3900 en iets meter. Een ander koppel haalde de top net na ons: ideaal om van elkaar wat topfoto’s te maken.

Even kamperen op de top zat er niet in. Er begon ondanks het vroege uur al een behoorlijk föhnwindje te staan, met windstoten. En die graat, daar moesten we uiteraard nog eens over… Net de oosttop voorbij, werden we overvallen door een windhoosje waarbij we als reflex alletwee plat tegen de graat gingen. Een Zwitserse gids, een stukje lager aan het klimmen met een paar klanten, zag ons vanuit zijn standpunt gewoon verdwijnen en dacht een paar seconden lang dat we de berg waren afgewaaid… Een kort babbeltje in het Engels later was iedereen weer gerustgesteld (over de klanten van de gids zijn we niet zeker, die moesten de graat nog op…). We daalden aan een behoorlijk tempo verder af door de zachter wordende sneeuw om dan net onder de ijsbreuken de normaalroute te verlaten. Niks te kabelbaan voor ons, helemaal tot in het dal stappen was het plan. We traverseerden onder de machtige peilers van Palü door naar Isla Pers, aten op dit rotseilandje ons middagmaal op en daalden dan even over rots terug naar de samenvloeiing van de Pers- en Morteratschgletsjer. Restte ons nog de afdaling over de Morteratschgletsjer en het pad naar de camping, waar we serieus snelheid op maakten denkend aan chips, limonade en vrije voeten. Na 12 en een half uur, 1900 hoogtemeters positief(in onze afdaling zijn we nog een paar keer terug een stuk gestegen) en 3000 hoogtemeters negatief, ploften we met een nieuw soort voldoening in onze campingstoeltjes. Het werd een rustige, nagenietende avond met zicht op onze verovering van de dag: Piz Palü, we did it!

The day after werd Pontresina geteisterd door een stevig föhnstormpje, waarbij we uit voorzorg toch maar regelmatig de stormlijnen van de tent controleerden. Aangezien we boven toch maar weggeblazen zouden worden en onze lichamen wel wat rust konden gebruiken, deden we die dag dan maar helemaal niets. Op vrijdag begonnen we aan een nieuw hoofdstukje vakantie: gidsen voor Intersoc in Sankt Moritz.

Foto-impressies:

Spinneweb La Resgia

armspieroefeningen

Berninamassief overzicht

Piz Palü en Bellavista in het avondlicht

op weg naar…

break

inzinkingen beklimmen

Piz Bernina

Piz Palü vanop Diavolezza

steigeisen anziehen

morningview

Piz Palü in het ochtendlicht

almost there

hoog en droog

sporen volgen

file op de topgraat

op Piz Palü

topgraat

op terugweg

een ijsbreukje