kamperen in het Kaunertal

Er bestaat dus wel degelijk een land waar meer aan de wegen wordt geprutst dan in België: Duitsland! Op weg naar ons eerste vakantieplekje van de zomer, het Kaunertal in Oostenrijk, zijn we daar meer dan 15 keer door werken gemoeten. Zonder verdere problemen zetten we woensdagavond 1 juli onder een zacht regentje de tent op camping Weisseespitze. 

Donderdag brandde de zon ons wakker rond een uur of 9. We besloten te beginnen met een instaptochtje achter de camping. Route: Platz (camping) – Langezbergalm – Thomas Penz Weg – afdaling langs Mahdegg en ögg naar Feichten – langs het dalpad terug naar Platz. Een kleine 1000 hoogtemeters, warm zonnetje, mooie uitzichten: meer moet een mens niet hebben op dag 1. Vermeldenswaard voor wie ons achternakomt: een deel van de Thomas Penz Weg is op weekdagen van 7 tot 19 uur eigenlijk gesloten. Reden: steenslaggevaar door sporadische werken aan de bovenliggende lawinestutten. Toen wij er waren, werd er niet gewerkt dus… ’s Avonds volgden nog een paar verfrissende regenbuien.

Vrijdag besloten we die zwaar gepromote Kaunertaler Gletscherstrasse maar eens op te rijden. We volgden de dagelijkse, in de tolprijs voor de weg inbegrepen, gegidse wandeling op de gletsjer. Toffe gids die uitgebreid zijn tijd nam trouwens. We leerden weer één en ander bij. Eten deden we ’s middags op het naamloze 2874 m hoge topje achter het gletsjerrestaurant. In de namiddag klommen we door oude sneeuwvelden naar het bergstation van de Karlesjochbahn, kwestie van wat inspanning op hoogte te leveren om onze acclimatisatie te bevorderen. Boven aangekomen, bleek die route trouwens afgesloten wegens steenslaggevaar (dat we ondertussen al zelf ontdekt hadden ook). Blijkbaar zijn ze hier niet gewoon dat er ook mensen te voet naar boven gaan en is een bordje onderaan de route bijgevolg niet nodig… We besloten de afdaling toch ook maar te voet te wagen, zij het in relatieve sneltreinvaart door het steenslagdeel. Die afdaling was trouwens dikke fun: op de steile sneeuwvelden koos Steven voor skiën op bergschoenen, Hanne voor sleeën op de regenjas. Twee kindjes in de sneeuw: yihaa! Na een voor Hanne noodzakelijke passage op de trampoline en de schommel, ging het voldaan richting dal, tent en de onvermijdelijke regenbuien op de camping die helemaal voor ons alleen was…

Een tochtje langs en op de tong van de Gepatschferner: dat stond er zaterdag op het programma. Kwestie van onze nieuwe stijgijzers eens uit te proberen. We parkeerden onze Kangoo aan de klimrotsen, een tweetal kilometer achter de Gepatsch Stausee. Van daar stegen we via pad “902” tot ongeveer 2500 m. Van daar daalden we de enorme zijmorene af tot op de gletsjertong, die helemaal sneeuwvrij was op het stuk dat wij wilden belopen. Met het zalige gekraak van de stijgijzers onder onze voeten liepen we tot aan de ijsval die net boven 2600 m uitkomt. Voor wie naar de nabijgelegen Rauhekopfhutte wil: de gletsjerroute die op de kaart staat ingetekend is niet meer in gebruik. Je stijgt nu best tot net voor de ijsval om pas daar de gletsjer te verlaten. Wij hingen nog wat als de eerste de beste toeristen rond tussen de spleten (hé, ’t is onze eerste echte gletsjer dit jaar he) om dan de tong verder af te lopen. Daar kregen we al een voorsmaakje van wat ons binnenkort te wachten staat: enkele groepjes die oefenden op redding uit een gletsjerspleet. Op het einde splitst de gletsjertong zich nu in 2 (op de kaart is dat nog niet zo). Wij kozen voor de linkertong, maar de rechterkant is waarschijnlijk nog spectaculairder omdat het grootste deel van het smeltwater langs daar vloeit en de gletsjerbeek veel woester is. Er volgde nog een zeer mooie afdaling door rood-oranje fernergries: eventjes een andere planeet.

Zondag zouden we het even rustigeraan doen: enkel de klettersteig van Arzl in het nabije Pitztal en voor de rest: niets! Het weer leek goed genoeg, maar het had wel de hele nacht regelmatig geregend. Dat had het onderste deel van de steig, die in een bos begint, veranderd in een glijbaan. De quotering was slechts B/C, maar onder deze omstandigheden… Dat, in combinatie met onze lichamen die het allebei wat lieten afweten, deed ons beslissen ook het tweede deel van de steig uit te klimmen langs de B/C-kant en niet de geplande D-kant. Hoog tijd om aan ons tentje gewoon wat in het zonnetje te gaan liggen voor de noodzakelijke regenbuien eraan kwamen.

De weersvoorspelling voor maandag: lichte regenbuien die in de loop van de dag plaats maken voor wat opklaringen. Te goed om niets te doen, te slecht om het hoog te zoeken, dus besloten we een deel van de Dr. Angerer Weg te lopen, op de flank recht tegenover de camping. We lieten de eerste regenbuien aan ons voorbijgaan en vertrokken pas rond 11 u. Het begon al goed: het pad dat we wilden nemen om een paar kilometer asfalt te omzeilen, was onvindbaar. Gewoon de flank op bleek ondoenbaar en we werden er kletsnat van (struiken en hoog gras). Met al behoorlijk wat tijdverlies werd het dus toch asfalt. Eens van dat asfalt wachtte ons een klim die eerst wat treuzelde, om vervolgens beresteil te worden. Eens aangekomen aan de Dr. Angerer Weg stond er een bordje waarop stond dat de afdaling naar Feichten (de enige afdaling…) gesloten was wegens steenslag. Dat is al twee jaar zo, wist iemand op de camping ons ’s avonds te vertellen. Toch staat die route dit jaar weer doodleuk in de toeristische folder. We zijn het stilaan beu midden in onze route dit soort informatie tegen te komen (3^e keer op 5 dagen!). Enfin, er zat dus niets anders op dan een alternatief te zoeken. Het werd een ander deel van de Dr. Angerer Weg, wat onvermijdelijk weer leidde tot een voor ons verschrikkelijk lange afdaling op asfalt (meer dan 5 km). Gelukkig kreeg het allemaal ons goed humeur niet stuk en we zijn dan maar volop grapjes beginnen maken over onze “miserie”. Het asfalt zijn we afgevlogen in recordtijd om toch nog maar de winkel te kunnen voor sluitingsuur. Man, wat hadden wij plots zin in fishsticks: we moesten en zouden ze hebben! Ze hebben gesmaakt.

Dinsdag: te veel tijd wegens regen, regen en regen, wat ook te merken is aan de lengte van dit verslag tot nu toe, want het is op die dag geschreven. Gedwongen rust dus. Hanne maakte van de gelegenheid gebruik om verder te lezen in haar met-zo’n-dikte-kan-je-gerust-iemand-vermoorden boek. Later die dag gingen we zowaar zwemmen.

Het resultaat van het weer van dinsdag was een laagje verse sneeuw op woensdag, toch vanaf ongeveer 2500 m. We besloten ons aan een ongebaande tocht te wagen, hoog in het dal. We parkeerden de auto op de plek Riffler-boden en liepen even over pad tot in het Krummgampental. Door de sneeuw ging het naar de Verborgener See (op de kaart het meertje bij punt 2647). Na een middagpauze klommen we verder tot zowat 2850 m en traverseerden met wat opjes en afjes het dal in de richting van “Habicht”. Intussen ploeterden we door een halve tot een meter sneeuw, waar kleine sneeuwbuitjes af en toe nog wat aan toevoegden. We klommen uiteindelijk het dal uit in NW-richting over een naamloze pas, net onder de 3100 m en kwamen zo terecht in het Riffltal. Ploeterend, soms wel eens vallend en tot onze middel verdwijnend in de sneeuw ( “Verdoeme he!” x 200) zochten we ons een weg naar het meertje op 2821 m. Van daar volgden we het pad terug naar de auto. Een schitterende dag die het allemaal had: we zagen geen mens, de sneeuw was maagdelijk wit, uren op ongebaand terrein, sneeuwbuitjes afgewisseld met zon, een hele dag alpien terrein. Dat noemen wij dus: GENIETEN!

Donderdag kozen we voor een klassieker van het Kaunertal: de beklimming van de Madatsch Kopf (2783 m.). Een mooie tocht met goed 1500 m positief hoogteverschil.

Vrijdag maakten we een makkelijke, rustig genietende wandeling tussen de Gepatsch Stausee en de tong van de Gepatschferner. Belangrijkste ontdekking van de dag: de Obere Birgalmhütte: een knap gerenoveerd klein oud boerderijtje dat als buitenverblijf leek te dienen. Gevolg: we droomden helemaal weg van ons eigen wie-weet-als-we-ooit-de-lotto-winnen alpien buitenverblijfje.

Zaterdag: laatste dag in het Kaunertal en dus rugzakken maken voor onze C1-cursus sneeuw en ijs en de rest wat ordelijk in de auto zwieren. Na een probleemloos ritje maakten we ’s avonds in Vent kennis met onze tochtgenoten (in order of appearance) Gea, Henk, Esmee en Monique met wie het vanaf het eerste moment best klikte.

Faits divers:
-uitspraak van de vakantie tot nu toe, op naam van Steven: “Amai, die chips komen uit Australië!” (Hij had Australia gelezen i.p.v. Austria.)
-correctie van de uitspraak van de vakantie tot nu toe, op naam van Hanne: “Zo raar, ze vragen hier of je wil afrekenen in de bar voor je vertrekt.” (Er stond op een bordje: Wir acceptieren kein Kreditkarte, bitte rechnung in bar gleichen. (=cash betalen))
-Het aantal bezette plekjes op de camping varieert hier van 1 (wij alleen) tot 7: nog nooit zo een rustige camping gezien…
-We ontdekten vlakbij een plekje met geweldig lekkere bosaardbeien: smullen!
-Foto’s van na onze gedwongen rustdag hebben we niet meer. We zijn ons beeldmateriaal kwijtgespeeld op de Wildspitze (tijdens de cursus die volgde) door een foutmelding van het fototoestel. Jammer maar helaas…

Enkele foto’s van de eerste helft van onze vakantie:

zicht van aan de tent

smullen maar!

lucht tussen de ijslagen van de gletsjer

in de gletsjerspleet

weisseespitze

genieten

stengelloze gentiaan

onze natuurlijke glijbaan

zalige schommel

de ijsval bij de raukopfhutte

voor de ijsval

aaargh… een gletsjerspleet!

oude gletsjermolen

zoek steven

zicht op camping (rechts v grote hotel)

beste maatjes