Sankt-Moritz (slot) en gletsjertrekking

24 augustus 2008

Intussen zijn we terug thuis, een verwoede poging aan het doen om ons Belgenlandje terug gewoon te worden… Terugblikkend was onze hele zomer ronduit geweldig, wat onze acclimatisatie hier niet bepaald bevordert Tegelijk zijn we al volop plannetjes aan het maken voor de winter en volgend jaar. De bergen laten ons niet los… Financieel hangt veel af van wat er met ons autootje gebeurt (zie eerder). Daar weten we volgende week meer over.

Ook onze tweede Intersoc-periode was heel tof. Hanne had 2 prettig gestoorde medemoni’s. Voeg daar haar eigen prettig-gestoordgehalte bij en je kan je voorstellen dat het plezant was bij de teeny’s! Steven liep bijna enkel dagtochten, een hele aanpassing na het vele halve dagwerk van de vorige periode. Erg vond hij dat helemaal niet: alle dagen boterhammekes in de buurt van 3000 m en veel stevige stappers in zijn kielzog die hun best deden om geïnteresseerd te lijken in zijn uitlegskes Fysiek was het naar het einde van de periode toe wel stilaan genoeg, nog een geluk dat de fysieke conditie van gewapend beton was!

De sfeer buiten onze job was in deze tweede periode opperbest, een stuk beter dan in de eerste eigenlijk. Met dank aan Greetie, Gini, Elkie, Sigi en alle anderen die voor de ambiance en de fijne avondjes zorgden!

We hadden goed weer gevraagd op 21/8, de dag na ons intersoccen, en dat hebben we ook gekregen! Met dank aan iedereen die eens aan ons gedacht heeft! We zijn die dag namelijk op gletsjertrekking geweest: een hele dag in cordée op het ijs met een Zwitserse berggids. We troffen het met onze gids: Werner was een heel gepassioneerde en relatief trage gids, waardoor we maximaal konden genieten van het gletsjerlandschap. Voor wie de streek kent: we trokken vanop Diavolezza over de Persgletsjer naar een rotskam (Fortezzagraat) tussen de gletsjers. Daarop klommen we tot Gemsfreiheit, waar we middagpauze hielden. Daarna traverseerden we onder Piz Palü naar de normaalroute naar die top, om die te volgen tot Fuorcla Trovat, van waar het over de rotsen terugging naar Diavolezza. Ons laatste uur op het ijs was eigenlijk al vrij laat op de dag (14u – 15u) en dat liet de gletsjer ons graag weten… Het begon met Steven die door een ijsbrug zakte en tot zijn knieën in het gletsjerwater eronder stond. Wat later deed de gids beter: die zakte, gelukkig maar met één been, door een sneeuwbrug over een gletsjerkloof. Hij wist er gelukkig niet in te vallen. Een Italiaan die mee was met ons cordée, bleek op het einde van de tocht (gelukkig voor ons pas dan) niet geweldig geacclimatiseerd te zijn: hij werd hoogteziek en gooide er net nadat we het ijs af waren zijn hele maaginhoud uit… Enfin, voor ons was het een ronduit schitterende ervaring. Dit jaar onder Piz Palü door, volgend jaar erop? Wie weet…

Klik op de foto’s voor een grotere versie!