Venosc 3

Hier een vervolg van onze zomeravonturen in Venosc…

Donderdag (03 juli) liepen we door de druppels door een toertje tot aan de waterval die hier van aan onze tent te zien is. We kregen echter wel het gezelschap van een hond die ons niet meer wou lossen. Plots liep hij de andere weg op en wij gelukkig, want je mag geen hond meehebben in de Ecrins. Maar na een hele tijd, toen we reeds terugkeerden van de waterval hoorden we plots het paniekerig gekef van een hond en kwam de viervoeter ons tegemoet. We beslisten om onze tocht terug verder te zetten naar de camping. Na een kalfje dat ons pad kruiste, sloegen we af naar de camping, waar de hond ons toch plots alleen liet. Hij ging terug naar de télécabine en liet ons met rust… Wij blij dat we met geen keffer aan ons tent zaten, want raak daar maar eens van af!

Vrijdag (04 juli) gingen we in de voormiddag Via Ferrataën in Saint-Christophe-en-Oisans. De Via begint langs de Vénéon en traverseert daar een hele tijd de rotsen op ongeveer dezelfde hoogte, zodat we langs de Vénéon bleven klauteren. Technisch opnieuw niet te onderschatten door vele rotspassages. Hier is voor kleinere personen ook armkracht vereist. Soms was het nodig om je op te trekken aan een ijzer in de rots omdat de stap onmogelijk gewoon kon gezet worden. Het was een pracht van een Via, gelukkig nog deels in de schaduw met een echt magnifiek zicht!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  
In de namiddag leerde Steven Hanne de basisprincipes van het mountainbiken en dan voornamelijk downhillen. De piste ‘La Vallée Blanche’ reden we verschilende keren af. De eerste keer heel erg op’t gemak en voor Hanne met veel schrik in de armen, de benen en het hoofd. Maar nadien hebben we ze toch nog 2x opnieuw gedaan. De aanhouder wint! En er is door de professionele coaching toch al een kleine vooruitgang te merken…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zaterdag (05 juli) deden we een dagtocht in het Parc National des Ecrins. In La Bérarde startte onze wandeling, dit is het einde van de vallei waarin we verblijven. Het pad liep op het einde over een morenenrug van de gletsjer waar we langs liepen, Glacier de Bonne Pierre, naar de Barre des Ecrins met Dôme de Neige des Ecrins als bekendste bergtop. Door de regen- en onweersdreiging hebben we het pad niet volledig afgelopen, maar kozen we ervoor om vroeger en veilig terug te keren. Zo hadden we ook nog tijd om inkopen te doen in Bourg d’Oisans. In de zon genoten we daar nog van een ijsje! Toch wel het hoogtepunt van de dag

 

 

 

 

 

 

 

 

Vandaag, zondag 06 juli begon met een stevige onweersbui bij het opstaan. Zo besloten we om nog even diep in onze slaapzak te blijven verdersoezen. Na een ontbijtje op’t gemak was het al wat opgeklaard. We besloten om een korte tocht te doen. Het werd de tour de la cascade. Via het ‘gehucht’ Laffreyte, waar slechts 1 huis nog rechtstond (door enorme renovatiewerken!) en via le cerisier, waar zich vroeger ook een gehucht bevond, vele ruïnes waren daar getuige van. Op onze terugkeer begon het lichtjes te druppelen toen we opnieuw aan de camping waren.
Na ons ‘middag’maal gingen we nog eens actief in gang schieten, maar het onweer met hagelbollen en camping-onder-water-zettende-plassen hielden ons tegen. Dan maar rustig wat gelezen en een beetje aan deze blog gewerkt.

Wat morgen en de volgende dagen nog op het programma staat, hangt van het weer af. We hopen nog een tweedaagse te doen in de Ecrins, wat te Via Ferrataën, wat te skiën, wat te vttën,… kortom: veel mogelijkheden, enkel duimen voor goed weer…

Groetjes voor iedereen in het Belgenland en natuurlijk ook voor diegenen die deze blog volgen vanuit het buitenland!