Venosc 2

Na alweer 2 hete dagen hier in de Franse Alpen, is het weer hier serieus aan het afkoelen met wat regenbuien en onweertjes tot gevolg. Maar het is eigenlijk een geschikt moment zodat we eens even kunnen uitrusten van onze voorbije avonturen…

Dinsdag (01 juli) zijn we gaan skiën op de glacier de Mont-de-Lans. Op tijd opgestaan om hier iets na 8 in de eitjes van Venosc naar Les Deux Alpes te springen. Vandaar hotsten we met ons skibroek aan (het was ondertussen al goed warm!) naar de winkel om materiaal te huren. Dan nog onze pas kopen, de Jandri Express in en we waren vertrokken! Met enkele irritante Spanjaarden naast ons, konden we toch nog genieten van het zicht op de vele downhill-pistes van Les 2 Alpes. Eenmaal aan het tussenstation van de lift aangekomen (waar we moesten wisselen van cabine) lagen daar reeds vele grote sneeuwvlekken. De VTT’s mogen zelfs niet hoger dan 2600m mee in de lift (aangezien téveel sneeuw). Boven aangekomen was het een drukte van jewelste zoals gewoonlijk bij het skiën. Toch is dit vreemd om dit in de zomer mee te maken…
Het enige wat eropzat was aanschuiven! Voor Hanne is de eerste ervaring met een ankerlift ook positief meegevallen… Het vreemde aan skiën op een gletsjer is dat de sneeuw niet voelt als gewone sneeuw, maar ook niet als ijs. Met de zon op onze snoet genoten we van de afdalingen op de blauwe pistes. Alles ging heel erg vlot, tot we besloten om de rode piste eens uit te proberen. Normaalgezien geen probleem, maar Hanne haar ski’s bleven in een draai plakken in de sneeuw en schoven met de toppen over elkaar… met als gevolg: een driedubbele salto, heel veel schrik, gelukkig niets pijngedaan, maar toch trillende benen voor de rest van de skidag.
Om 13u45 sluiten reeds alle liften omdat de sneeuw veel te papperig wordt, dus hier is de skidag al snel gedaan. Al bij al was het een hele toffe voormiddag. We bleven nog even nagenieten van het zonnetje aan de voet van de gletsjer. Na veel geduw en gestamp zijn we ook in de Jandri Express terug naar beneden geraakt. En uit de eitjes naar Venosc kwamen we toch zachtgekookt buiten!
Met andere woorden, ‘t was een dat die wel voor herhaling vatbaar was.

Woensdag (02 juli) vertrokken we op dagtocht. Ons doel: de beklimming van de Pied Moutet (2339m). We vertrokken wel met de eitjes omdat we het ‘op ons gemak’ zouden doen. Na een steile klim vanuit Les Deux Alpes, kwamen we aan de splitsing waar onze tocht naar de top begon. Het zou een pad worden met aan paar ‘passages difficile’, dat merkten we heel erg! We hadden onze handen en knieën toch meer dan af en toe nodig om boven op de top te raken. Eenmaal daar aangekomen hadden we wel een magnifiek uitzicht op de Vallée du Veneon (waar onze camping ook inligt), op de gletsjer van Les 2 Alpes,… Na het eerste stuk terug af te dalen, deden we de Tour du Pied Moutet deels langs de GR 50 en GR 54 variante (met oa zicht op de vallei van Alpe d’Huez). Dit pad lag op sommige paden heel erg stoffig, op andere plaatsten was een deel van het pad weggespoeld deze zomer, ook lagen er veel losse steentjes,… Kortom, het wat opletten geblazen! Na heel veel klauter- en klimwerk raakten we nog op een degelijk uur op de camping. De lichte dagtocht die we in gedachten hadden, viel toch iets zwaarder uit door het warme weer en het vele klauteren. Maar het was een dagtocht met immens veel afwisseling qua zichten, veel afwisseling qua pad, we hadden dus geen enkel moment om ons te vervelen!

 

 

 

 

 

 

(Let vooral op het voorbijvliegende beest!!!)

Na een voormiddag hier in de tent zitten lezen, kaart kijken, even computeren,… , wagen we het ons straks toch naar buiten, even de regen trotseren en de beentjes wat strekken dat we er morgen weer volop kunnen invliegen!

A la prochaine!