Haai!
’t Is alweer lang geleden dat ik hier nog iets van me laten horen heb. Ondertussen heb ik alweer enkele avontuurtjes meegemaakt.
In de ‘herfstvakantie’ ben ik met Intersoc op minitrip geweest naar Aussois, samen met mijn ‘medebergvarkentje’. Met de Thalys, RER (in Parijs) en de TGV begon onze doorreis. ’t Was een redelijk lange, maar wel de moeite waard. Zeker als we het weer van de volgende dagen bekeken. Toen we onze gasten zagen, merkten we wel dat we een klein beetje verkeerd geschat hadden qua leeftijd (gem leeftijd was 15j ipv 10), dus hebben we onze activiteiten wat moeten aanpassen.
De eerste voormiddag hebben we kennisgemaakt & wat in Aussois rondgehangen. De donderdagnamiddag zijn we dan op wandeling gegaan via Fort Marie-Christine naar de Cascade St-Benoit. Als avondactiviteit was het ping-pong die toch algauw veranderde naar pokeren. ’s Avonds gingen we zelf nog op wandeling tot aan Parc des Lozes… Met de zaklamp in de hand kom je door het ganse donkere land 
De vrijdag gingen we op dagtocht: eerst een grote klim naar één van de stuwmeren (Plan d’Aval), dan nog een kleine klim naar Refuge Le Montana. Daar stapten we wat verder de GR 5 op en wandelden zo verder op de flank in de richting van de Monolithe de Sardières. Na een uitgebreide middagpauze op de bergflank zijn we verder beginnen dalen via paadjes en paadjes die ooit paadjes geweest waren. Onze kleinste van de bende (een 5-jarig meisje) hebben we in een geïmproviseerd cordée tussen ons gebonden. Na onze afdaling was iedereen jaloers dat we zelfs met de hele groep in cordée in het hotel zijn toegekomen. Na een rustig avondmaal zijn we met onze club de fakkeltocht gaan voorbereiden, vuurtjes maken aan Fort Charles-Albert. Daar genoten we van de lekkere génépi toen de volwassenen daar ook toekwamen. En als twee plichtsbewuste moni’s bleven we als laatste bij het vuur om het nog te doven en alles op te ruimen.
Ons gasten waren zodanig geïnteresseerd in Via Ferrata dat ze allemaal hun ouders hadden kunnen overtuigen dat ze dit mochten doen onder begeleiding van een franse gids. Dit zou doorgaan in de namiddag. In de voormiddag deden we voetbal & hebben we verschillende malen geweerwolfd. ’s Middags moesten ze allemaal tegen 13u klaarstaan omdat onze gids vertrok om 13u30. Maar de volwassenen waren nog niet terug (zij deden met een kleine groep ook een Via Ferrata in de voormiddag). Dus hebben we daar nog een hele tijd mogen staan wachten en trampelen, maar uiteindelijk kwam het intersoc-busje ons ophalen aan het hotel. Uiteindelijk vertrokken ze onze gasten één uur te laat met hun gids om de Montée au Ciel te doen. We hadden de toelating gekregen van de directeur om op eigen risico zelf één of meer Via Ferrata’s te doen, zolang dat we ze maar afhaalden bij de gids als ze klaar waren. Wij vertrokken om de Descente aux Enfers & Montée au Purgatoire te doen met de Passerelle des Enfers ertussen. Die was echt fantastisch om te doen, en toen we boven aankwamen, hadden we een mooi zicht op onze gasten die aan hun Via Ferrata bezigwaren. We zagen dat ze nog niet zo ver gevorderd waren en besloten om hen achterna te gaan en ook de Montée au Ciel er nog bij te doen. We hebben 1 groep ingehaald die achter hen zat en tegen het einde van de Via, zaten we net achter hen, dus we hadden dit zeer goed gepland. Niet iedereen was even enthousiast van de Via (vnl een paar meisjes dan), maar achteraf bleek toch wel dat ze zicht allemaal goed geamuseerd hadden. Na de Via gingen we terug te voet naar Aussois (na een stevige klim, want we zaten helemaal beneden aan Fort Victor-Emmanuel). Na een goede douche mochten we aanschuiven voor de winterbbq, die jammergenoeg binnen moest voortgezet worden door een tekort aan gas voor de bbq.
De zondag mochten we al vroeg opstaan omdat we met de bus terug naar huis reisden. Na een héééééle lange busreis, kwam ik thuis aan rond 22u. En mijn bergvarken nog een uurtje later doordat onze eerste trein vertraging had en hij geen meer terug had en dus heeft moeten liften.
Al bij al was het een heel geslaagde minitrip met toffe activiteiten, supergoed weer en veel amusement! Dit deed me al ongelofelijk verlangen naar de Alpen in de winter… Maar daarvoor zal ik waarschijnlijk nog even moeten wachten.
Het weekend erna hebben we het wat rustigaan gedaan: de hal is geschilderd geraakt en we hebben naar een filmpje gekeken.
En het weekend dat net voorbij is, wat er opnieuw eentje vol met avontuur: we zijn gaan trekken in de Ardennen (van Aywaille naar Targnon en zo verder naar Coo).
Ons avontuur begon de zaterdagmorgen reeds heel vroeg. We namen de trein iets na 7 richting Brussel. Alles goed en wel en we stapten daar over op de trein richting Liège-Guillemins. In Leuven begonnen de problemen. We mochten het station niet uitrijden door problemen met de seingeving. Uiteindelijk vertrokken we met 10 minuten vertraging uit het station. We hoopten dat de trein wat van die vertraging zou inhalen omdat we in Luik normaalgezien een kleine 20 minuten hadden om over te stappen. Maar net na het station van Leuven begint de trein immens te vertragen en staat hij plots zelfs stil. Na een hele tijd te hebben stilgestaan komt de conducteur ons melden dat er een probleem is met de stroomtoevoer op de bovenleiding en dat er ons een locomotief terug tot in Leuven zal trekken. Na een hele tijd wachten en dan toch opnieuw vertrekken komen we met 1u11min vertraging toe in Liège-Guillemins. Daar hebben we onze aansluiting naar Aywaille gemist, waardoor we nog iets meer dan een uur moeten wachten. En iets voor 12 kwamen we dan uiteindelijk aan in het station van Aywaille. We zijn dus een kleine 5u onderweg geweest ipv een kleine 3… Dat was wel een kleine teleurstelling.
Maar vol goede moed begonnen we aan onze wandeling. We trokken richting Remouchamps om daar iets verder de vallei van de Ninglinspo door te wandelen. Hier kwam serieus, wat klim- en klauterwerk van pas, maar het was zeker de moeite waard! De Ninglinspo is een immens mooi riviertje met een bergachtig karakter. Het kleine pad dat dit riviertje volgt slingert en over boomstammen over de rivier, over rotsen en door zompige bladerdekjes vervolgende we onze weg tot boven in de vallei. Daar klommen we nog een stuk, waarna we een tweede vallei zouden betreden. In de bossen waar we liepen, was heel veel gekapt en het oriënteren op bos, brandgangen en pad werd moeilijk. Doordat een heleboel paden verdwenen waren, zijn we iets te ver gewandeld en hebben we onze tweede vallei moeten opgeven (om 17u moesten we ongeveer beneden staan, zodat we niet in het donker nog door het bos moesten). Dus beslisten we dan maar om via een kortere weg af te dalen. In het bos zagen we plots een hert voorbijlopen. We bleven muisstil staan en ze had ons precies gezien. Ze speurde rond, maar wanneer we bewogen bleef ze staan. Ons eerste bosbeest van dichtbij hadden we dit weekend dus ook gezien. Even later kwamen we op de grote baan en na een kleine 300m wandelen hadden we onze slaapplaats bereikt.
Toen we binnenkwamen in de Porte de la Lienne, werden we gastvrij ontvangen door Frank (de eigenaar). Hij bracht ons naar de rode kamer, onze kamer. En zoals de naam doet vermoeden, was deze helemaal ingericht in het rood en ik moet zeggen dat dit echt een mooie en gezellige kamer was! Na een verkwikkende & verwarmende douche gingen we bij het vuur zitten. We aten daar allebei een heerlijk avondmaal, bereid door Mary (de eigenares). Na nog even te genieten van de gezelligheid en ons even over de kaarten te buigen, kropen we allebei moe maar voldaan in bed.
De volgende morgen zaten we als eersten aan het ontbijt, zodat we zo weinig mogelijk van onze dag zouden missen. We vertrokken te voet richting Targnon en gingen zo een pad langs de Amblève volgen. Door de sneeuwval & regen van de voorbije weken, was het pad op een gegeven moment echter helemaal overstroomd, waardoor we zijn moeten terugkeren op onze stappen en een alternatief plan hebben moeten volgen. Hier bleek echter opnieuw een pad niet meer te bestaan, waardoor we zelfs een alternatief voor een alternatief moesten wandelen. Uiteindelijk hebben we toch onze toch verdergezet door dalen, langs riviertjes, door weiden, door Xhierfomont, Brumes & Cheneux (3 minidorpjes), over, tussen en onder prikkeldraad,… Maar ’t was nog steeds goed weer, alhoewel de wind soms sneed en het was heel leuk. Na een heel eind klimmen zijn we zelfs tot boven hoogtelijn van de 500m gegaan. We aten ’s middags in een bos aan de stuwmeren van Coo. Dan zijn we naar Trois-Ponts afgedaald om zo opnieuw te klimmen tot een hoogte van 485m, waar we een prachtig uitzicht hadden op de meander van de Amblève in Coo en de hele Amblèvevallei. We wandelden nog wat verder tot de aankomst van de télésiège van Coo, waar we de toren beklommen en een adembenemend zicht hadden op de hele vallei (en dus ook op PlopsaCoo). We daalden af tot in Coo zelf en bezochten de watervallen, die heel erg wild waren door het vele water. Afgezien de hoogte die niet echt spectaculair is, moet ik wel zeggen dat ik zeker onder de indruk was van de kracht die achter dit water zat (waarschijnlijk ook voor een groot deel te wijten aan de hoge waterstand). Daarna gingen we de watervallen van de andere kant bekijken en merkten dat we gewoon konden binnenwandelen in PlopsaCoo, er waren daar namelijk nog andere mensen aan het wandelen. Dus bezochten we om de tijd te doden (we hadden nog een klein uur voor de trein arriveerde) PlopsaCoo. Het is wel vreemd om zo alleen in een pretpark rond te lopen (hoewel dit slechts een klein is). Na daar even rond te wandelen vertrokken we richting station.
En zo zat ons weekend Ardennen er bijna op. Op de trein genoten we nog na van dit fantastische weekend en droomden we al van onze volgende avonturen…
(wordt vervolgd… )
Grtz,
Han-*
Geplaatst door ennah 