Buenos días!
Jaja ik ben terug in het miezerige Belgenlandje. We zijn gisterenavond alle 6 veilig en wel geland in Charleroi. Maar ik zal even beginnen bij het begin…
Dinsdag 19/06
’s Morgens op tijd opstaan om de trein richting Charleroi te nemen. In Brussel-Zuid waren we met zijn zessen en begonnen we aan onze reis. Het inchecken verliep vlot met hier en daar enkele kilootjes extra die gelukkig door de vingers werden gezien. Het controleren van de handbagage verliep iets minder vlot. Flesjes water moesten we afgeven en chocoprince-koeken moeten aan een grondig onderzoek worden onderworpen. Maar ze vergeten dan wel een breekmes, een flesje cola en een fietspomp… Tjah die staking zal nog in hun kleren gehangen hebben zeker!
Op het vliegtuig hadden we gemakkelijk zitplaats gevonden, we konden zelfs met 6 naast elkaar zitten. De vliegreis verliep zonder veel onnoemelijke problemen. Evelyn werd wel enkele malen gestoord door de airhostessen met hun karretje, dus slapen zat er niet echt in. En voor Ann-Marie eindigde de vlucht niet zo super, drukkende hoofdpijn… Gelukkig beterde dit éénmaal we op de grond stonden. De bagage werd zonder problemen opgehaald.
Wanneer we aan de grond stonden, was het aan het regenen en zagen we het niet meer zitten om ons tentje in Tordesillas op te zetten. We moesten vlug op de bus springen naar het centrum van Valladolid, nog voor de vriendelijke ‘Can you Google’-meneer ons verder kon helpen met het weerbericht. Na daar een dik half uur te staan twijfelen en palaveren viel onze keuze dan toch op Madrid.
Het mevrouwtje van de bus sprak enkel Spaans, dus in Engels met daartussen gebroken Spaans tussen hebben we toch met handen en voeten kunnen uitleggen dat we naar Madrid wilden raken en dat we zaterdag terug wouden keren. Dan bleek de bus vol te zitten en konden we pas laat naar Madrid vertrekken met een eurobus (chiquer dan een gewone bus, dus ook extra betalen). Na nog een uurtje rondhangen, werd de onthaalbalie aan onze bus klaargezet, dus konden we opstappen. We kregen daar oortjes om naar de radio te luisteren. Dit was echt wel een grappig zicht! Maar de Spanjaarden apprecieerden onze zangkunsten niet zo erg 
Onderweg passeerden we verlaten land en kleine dorpjes. Hoe meer we Madrid naderden, hoe minder wolken aan de hemel en hoe meer de zon kwam piepen. We werden er helemaal euforisch van! Lisbet had zelfs nog een theorie ontwikkeld over bergen die de wolken tegenhouden. Dus wil je geen slecht weer, ga tussen twee bergen wonen (of hoe zat dat ook alweer ).
In Madrid aangekomen was er geen toeristische dienst meer open, die was net een half uur gesloten. Na even zoeken vonden we een politieagent die een basis van Engels verstond. Dus wij met handen en voeten uitleggen dat we een camping zochten in de buurt. Heeft deze vriendelijke meneer ons een camping aangeraden en de taxichauffeur naar de juiste plaats gestuurd. In de taxi bij ons was er toch even paniek toen de chauffeur verkeerd gereden was en we ergens in the middle of nowhere zaten. Even later werden we echter goed en wel afgeleverd op de camping.
Op Camping Osuna mochten we ons een plaatje uitzoeken van de bazin en de tenten stonden in een mum van een tijd recht. Na de lottrekking van tent 1, 2 of 3 werd er beslist wie waar sliep. ’s Avond hebben we nog even gezellig rond kaarsjes bijgepraat (alsof we daar nog niet genoeg tijd voor gehad hebben).
Woensdag 20/06
Na een (naar mijn gevoel) veel te korte nacht, met dan nog eens ontzettend veel wakker worden, hebben we ontbeten. We kregen uitleg van de campinguitbaatster over hoe we met de metro in Madrid konden raken en vertrokken op verkenning.
Het eerste wat we tegenkwamen was een MacDonald’s, dan zit je eens in Spanje!! Na een Mc-etentje zetten we koers richting Plaza Mayor, Catedral Nuestra Sra. De la Almudena, Palacio Real (koninklijk paleis), Plaza de Oriente en Palacio del Senado (Senaat). Enkele parkjes, fonteintjes en een ijsje later besloten we om inkopen te doen. Enkele vriendelijke Spanjaarden hielpen ons op weg naar de Carrefour. Buiten eten voor een heel leger, werd er ook een zwembadje gekocht en motorvesten uitgeprobeerd. De gasflessen pasten echter niet op ons brandertje, dus kochten we twee instant-bbqs.
’s Avonds bleken daar echter weinig kolen in te zitten, waardoor de gnocchi’s, calamares en brochetten halfrauw werden gegeten. Maar het had zo zijn charmes… Tot onze vriend een bezoekje bracht. Nadat een Spanjaard hem moest komen uitleggen dat we zijn bezoek niet echt apprecieerden, verstond hij de boodschap.
Donderdag 21/06
Lindsay, Veerle en ik stonden extra vroeg op om ons sportief te gedragen. En na een half uurtje lopen, konden we onder een verkwikkende douche springen. Na het ontbijt gingen we allemaal samen naar het centrum. Na een bezoek aan de Plaza de Toros namen we opnieuw de metro richting halte Sevilla.
In een restaurant (Nebraska) waar we ontzettend veel en warm *ahum* eten kregen gingen we op zoek naar een informatiepunt. We bezichtigden ondertussen het Congreso de los Diputados, een Scientology-gebouw, het Palacio de Villahermosa en het Palacio de Communicaciones. Hierna namen Ann-Marie, Evelyn en Lisbet opnieuw de metro naar de camping om in hun zwembad te plonsen. Ik ging met de twee andere meiden richting La Latina waar we de Catedral de San Isidoro, de Iglesia de Santa Cruz, het Palacio de Santa Cruz, de Iglesia de San Pedro en de Capilla del Obispo bezichtigden. Hierna gingen we verder naar de San Francisco El Grande, waar we jammergenoeg niet binnenkonden. Vervolgens bezochten we de markt op de Plaza Mayor en keerden we moe maar voldaan terug richting camping.
Ondertussen hadden de andere drie zonnebaadsters hun activiteit gestaakt en begonnen we aan ons avondmaal. Sandwiches met een veel te zoete smaak met als toetje watermeloen en banaan. De drie zonnebaadsters bezichtigden Madrid by night terwijl wij op de camping bleven. We verzorgden de kapotte voetjes, en jaja het mag gezegd wezen: ons Lindsay was heel braaf terwijl ik haar blaar openprikte! Een dikke dikke duim . En enkele babbeluurtjes keerden ook de zonnebaadsters terug van Madrid by night en kropen we elk in onze eigen tent. Al snel vertrokken we naar dromenland.
Vrijdag 22/06
Na opnieuw goede nacht met slaap stonden de lopertjes opnieuw vroeg op om de ‘Tour de Camping’ te doen. Met aanmoedigingen van de Nederlander die dacht dat we Duitsers waren, ging het extra vooruit. Na een ontbijt van cornflakes en boterhammen vertrokken we naar het Parque del Buen Retiro. Langs de Puerto de Alcalá die heel goed op de Arc de Triomphe lijkt, gingen we langs het meer naar het Palacio de Velazquez en het Palacio de Cristal.
Na een picknick in het park zochten we een winkel om onze laastste inkopen te doen. Hierna keerden we campingwaarts. We gingen allemaal zonnebaden. De zon brandde echt en Veerle en ik zaten te puffen in de schaduw van de broccolibomen en beslisten om nog een kleine wandeling aan camping rechteroever te doen. We bezochten de plaatselijke Calla de Ramblas met het kerkje en verdwaalden bijna in het Parque de Juan Carlos I. We hadden nooit gedacht dat het zo een immens park zou zijn. Maar het was wel een vreemd park, we dachten eerste dat er een skipiste lag op de berg, maar achteraf bleek het dan toch geen te zijn. En zo’n vissen dat er in die ‘vijver’ zaten! Bleek dat het schildpadden waren toen we dichterbij kwamen!! En midden door het park liep precies het circuit van Zolder, maar er was in geen meter een auto te bespeuren. We vonden uiteindelijk toch de uitgang.
Terug aangekomen op de camping was het opnieuw tijd voor de BBQ! Het was “kip, patat en appelmoes”-tijd. Alleen jammer dat het allemaal koud was! Koude gnocchi’s, koude kip en koude appelmoes. Gelukkig dat dit laatste nog smaakte. Ook de couscous was lauw nog te eten. Evelyn en Ann-Marie gingen uiteindelijk op de camping rondvragen als we de kip en uiringen mochten bakken op iemands vuurtje. Ik moet zeggen dat Evelyn haar Frans er wel op vooruit is gegaan, dankzij de vriendelijke Fransen. Deze waren heel verwonderd toen we nog eens met 2 keer 2 personen gingen een kijkje nemen als het bakken lukte.
Met gevulde magen na nog een Kindersuprise-ei als dessertje vertrokken we ’s avonds naar de Plaza Mayor om er een terrasje te doen. Madrid werd kampioen en we mochten genieten van gezang en gedans van de voetballiefhebbers. En als afsluiter van de dag praatten we nog wat na rond de gamel met kaarsjes.
Zaterdag 23/06
Onze laatste dag… En dit werd er opnieuw één van veel en lang reizen. ’s Morgens een beetje langer geslapen, op het gemakje ontbijten en te tent opruimen. Terwijl de camping stilaan begon vol te lopen voor het concert dat deze avond in het park Juan Carlos I zou plaatsvinden, keerden wij opnieuw huiswaarts. Na de metrorit, kropen we nét op tijd op de bus naar Valladolid. Deze keer was het geen eurobus, dus moesten we ons tevreden stellen met iets minder. En nu ergerden de Spanjaarden zich niet aan ons, maar was het eens omgekeerd. Twee Spaanse pubers zaten voor ons op de bus en maakten echt ontzettend veel lawaai, speelden met de Tamagochi (waar is de tijd…) en staarden ons aan.
Na wat slapen, of toch proberen slapen, muziek luisteren en koekjes eten kwamen we rond 15u aan in Valladolid. Uitgehongerd zochten we “een McDonald’s voor pizza’s” op om te eten, zoiets al de pizzahut dus. Na een ‘tres quesos’ zochten we het park op. Ann-Marie had een fantastisch ideetje. Met de gamel met was geld in voor de bank zijn ze beginnen zingen. Het is wel grappig hoe mensen hierop reageren! En ondertussen gaf een Roemeen ons een privéconcertje.
Dan was het opnieuw tijd om de bus te nemen richting Villanubla Aeropuerto. Het was opnieuw even wennen om op te moeten letten wat je zegt, want nu verstonden er ons opnieuw veel mensen. Bij het inchecken opnieuw geen problemen ondervonden. En nu waren we slimmer dan in het vertrek en zetten we ons direct aan de incheckbalie. Op het vliegtuig konden we opnieuw zes plaatsen bij elkaar vinden. De terugreis is me een beetje misvallen, voornamelijk het opstijgen was een hel, een plotse angstaanval maakte de terugreis heel wat minder aangenaam. De tijd kroop, maar uiteindelijk landden we dan toch veilig en wel in Charleroi. Het was nog even wachten op onze bagage. Enja Evelyn, als je ermee spot, moeien de goden zich ermee hé! De trekrugzak die op de grond valt van de band, de hoes die erafschiet,… Maar al bij al is onze bagage toch heelhuids thuisgeraakt.
Door de schatten van ouders die Veerle en haar vriend en Evelyn hebben, hadden we allemaal een slaapplaats en konden we vandaag opnieuw huiswaarts keren.
En hier zit ik nu, moe maar voldaan…
Hasta luego!
Han-*
Geplaatst door ennah 
Geplaatst door ennah 
Geplaatst door ennah 
